Emil Wayers SSDD

Hong Kong (2)

Zaterdag na een goeie jetlag eens besloten om op zoek te gaan naar een camera. Uiteindelijk is het de Panasonic Lumix DMC-FX07 geworden, een fijne camera met een goed groot lcd scherm. Ik heb deze camera inclusief een 1gb SD kaartje, een leren tasje en een usb card reader na een half uurtje afdingen uiteindelijk voor 2900,- HK$ kunnen meenemen.

Zondag heb ik eens de tijd ervoor genomen om Hong Kong eens wat beter te leren kennen. Ik had zaterdag al een drie daagse metro pas gehaald en die gebruik ik sindsdien constant. Nadat ik goed had uitgeslapen ben ik direct door gegaan naar “The Peak”, dit is een toeristische attractie bovenop een berg. Je gaat met een tram die in een hoek van 45 graden even de 400m hoge berg beklimt, hierna sta je bovenop een behoorlijk gebouw waar je uitzicht hebt over heel Hong Kong. In dit gebouw bevinden zich rond de 20 restaurants waar je altijd een mooi uitzicht hebt over Hong Kong. Ik heb het restaurant gekozen waar de meeste chinezen gingen eten en heb een visschotel laten aanrukken (bleek een goeie keus).

Na deze flinke lunch besloot ik de weg terug maar eens even uit de drukte te gaan en de weg naar beneden te voet te doen. Dezelfde stijlheid als naar boven bleek ook hier normaal te zijn, het was er dan weer wel rustig en er waren dus op een aantal ouderen na bijna geen mensen om je heen. Dat was ook wel eens fijn aangezien Hong Kong geen spits kent: het is altijd overal druk. Na deze drie uur durende terugtocht heb ik SoHo onveilig gemaakt door er twee uur als een lange europeaan doorheen te wandelen. SoHo bestaat uit kleine steegjes en grote winkelstraten die net als alle andere vol hangen met de grootste neon reclame. Er worden vooral kleren en “antieke” spullen/rommel verkocht.

Hierna de metro gepakt richting Causeway Bay om in een foodcourt (een luxe benaming voor een verdieping van een warenhuis waar ze alleen maar eten verkopen) wat te gaan eten. Na wat rondneuzen heb ik de gemarineerd kip met rijst en boontjes genomen. Terug in de hotel kamer erachter gekomen dat ik mijn schoenen die dag bijna kapot heb gelopen, ik denk dat ze Perth nog wel kunnen halen want hier kennen ze maat 45 niet.

De afgelopen paar dagen vielen mij een paar dingen op, hoewel er hier verteld wordt dat men engels spreekt versta je er geen hol van. Dit leverd dan ook hilarische taferelen op als het gehele personeel van establisement aan elkaar staat uit te leggen wat ik nu precies bedoel. Voordat ik ging vroeg ik me af wie hier dan in China de friettenten zou overnemen, nou dit blijken de Indiers en Pakistanen te zijn. Ongeveer een derde van de eetgelegenheden is van deze jongens, hoewel hun “core-business” nog steeds het slijten van goedkope shirts en namaak horloges is (hey boss, boss, you want to buy watch, tailor shirt, special price for you, yes?).

Verder rijd hier iedereen links zoals het in een echt oude engelse kolonie hoort. Maar te voet is dit een heel ander verhaal. Op straat is het gewoon dat we allemaal door elkaar heen lopen, niks mis mee went zo aangezien ik toch groter ben. Alleen in de metro gaan soms de roltrappen rechts omhoog en soms links, dit werkt ontzettend verwarrend. Hiernaast heerst er ook een hele grote Matje en Huub “Maken we nog” mentaliteit: elke hoek van de straat ligt wel open en overal is wel iets aan te wijzen wat nog niet af is, maar dit heeft berlijn ook dus is het niet erg.

Vandaag bestaat het programma uit een klein statief en onderwater behuizing zoeken voor de camera, mijn bagage dumpen bij een Cathay Pacific balie op het centraal station (erg handig, ze noemen het in-town check-in). En op zoek naar een restaurant waar ze lekker eten hebben. Morgenochtend kom ik om 7:35 lokale tijd aan in Perth en daar ontmoet ik Tom zodat we samen eens de boel daar onveilig kunnen maken. Groeten vanuit een 28c Hong Kong en succes met de maandag!

ps. ik zit in de openbare bibliotheek en hier kan ik me camera niet aansluiten dus de fotos komen nog.