Emil Wayers SSDD

Eindsprint Nieuw-Zeeland

Dus, het vorige verhaal had wat spelfouten en andere grammaticale problemen. Zoals u nu al merkt ga ik het dit keer proberen te overtreffen met meer fouten. Verder hebt u als lezer het natuurlijk druk druk druk, dus snel door. Vanuit Kaikoura ben ik vertrokken richting Picton om de boot te pakken naar Wellington. Picton was niet zo bijster interessant dus schuiven we maar meteen door naar Wellington.

De hoofdstad van Nieuw-Zeeland heeft niet heel erg veel interessants te melden anders dan een flink museum en een dierentuin met zeer grappige waarschuwingen voor gevaarlijke dieren. Na een bliksembezoek aan beide, de avond door gebracht in het bruisende nachtleven. Gelukkig waren er nog een aantal andere dorstige reizigers die hetzelfde plan hadden. Het weer zat niet echt mee en ik had dan ook geen bezwaar om uiteindelijk weer verder te reizen naar de volgende stop.

Stop zoveel bleek een plaatsje met een mooie franse naam te zijn die nooit zo werd uitgesproken, welkom in Napier. Napier is uiteraard bekend om zijn aardbeving in 1931 en de wederopbouw in dezelfde periode wat leidde tot een overvloed aan Art Deco gebouwen. In de zomer is het een plaatsje met een goed strand en een zeer aantrekkelijke wijnstreek, in de winter een donker gehucht met meer nadelen dan voordelen en vooral een goeie hoeveelheid regen. Kortom na een nacht door te hebben gebracht in de lokale gevangenis (uiteraard omgebouwd tot hostel) door gekacheld naar Lake Taupo.

Lake Taupo is een van de meest toeristisch aantrekkelijke plaatsen in Nieuw-Zeeland, althans zo word het met de paplepel ingegoten door de lokale VVV. Het weer was hier dikke prima met zon overdag en flinke vorst gedurende de nacht. Het hostel was ongetwijfeld een van de beste waar ik tijdens mijn reis ben gebleven met een goeie keuken, huiskat en alweer een bubbelbad dat de hele nacht werd verwarmd. Nou heeft Lake Taupo zoals de naam al vermoed een meer. Blijkt dat de plas een oppervlakte van 69 vierkante kilometer heeft, vrij forse hoeveelheid water dus. Zo’n gat ontstaat niet zomaar en er is dan ook een redelijk gigantische vulkaan uitbarsting geweest in 180 nC die deze put heeft geslagen. Vanuit deze bron stromen 7 rivieren het meer in maar er stroomt er maar 1 uit. Deze uitgang heeft zoals elk nuchter mens al vermoed een flinke capaciteit en daarmee op sommige nauwe plaatsen ook een vrij omvangrijke kracht. Deze gezonde nuchterheid leidde in de jaren vijftig tot het plaatsen van enkele generators om stroom op te wekken voor het eiland. Tegenwoordig leveren deze stroom stations meer dan 20% van de gehele stroom capaciteit voor het noord eiland. Genoeg over de geschiedenis van Lake Taupo, wil je meer weten; de lokale VVV heeft heel aardig personeel in dienst met goede verhalen over de rijke geschiedenis van dit gebied.

Op naar Rotorua, een klein plaatsje bekend om de geisers en andere verwarmde waterbronnen. Nu zijn geisers en natuurlijk het verwarde water in de bronnen er omheen altijd fijn om resp. naar te kijken of in te liggen maar er is altijd wel een nadeel op te merken. Voor Rotorua is het de zwavellucht (H2S) die door deze warmwater bronnen vanuit diep in de aarde naar boven wordt gebracht. Zelfs na twee dagen roeien in deze lucht kan je niet wennen aan deze kauwbare constant aanwezige damp. Hier heb ik naast deze natuur verschijnselen ook mijn eerste echte kennismaking gehad met de Maori cultuur in het echt. Natuurlijk had ik al wel veel gezien in de museums in Nieuw-Zeeland maar het bijwonen van een cultureel gebeuren na het vertoon van de Mastercard maakte toch wel wat indruk. Na wat uitdagende dansen door krijgers mochten we het dorp betreden en konden we na een uur durende show aanschuiven bij een buffet. Vier uur na vertrek werden we alweer afgezet bij onze accommodatie. Natuurlijk as het allemaal wel een stuk spannender en leerzamer dan ik hier nu even uit de doeken doe maar ik bespaar iedereen het lange verhaal en presenteer een link naar het uitgebreide verslag op de website van het bedrijf inclusief foto’s. Toch handig dat hele Internet gebeuren.

Vlammen we meteen door naar Mount Maunganui waar ik al helemaal niks anders heb gedaan dan wat wezen drinken in de lokale Ierse pub en de volgende ochtend een 5km wezen hardlopen om de lokale Mount Maunganui. Kortom een van de weinige plaatsen die ik niet goed bezocht heb, aangezien het een badplaats is, is er ook helemaal niks te doen in de winter. Of ik er nou spijt van heb dat ik alleen maar Kilkenny’s heb gezien? Nou nee

Na een laatste rustgevende busreis op mijn route kwamen we uiteindelijk aan in Auckland, mijn eindbestemming. De buschauffeur had ons al gewaarschuwd dat er helemaal niks te doen was in deze plaats met de meeste inwoners van Nieuw-Zeeland behalve dan wat museums, een flinke hoeveelheid winkels en een nogal uit de kluiten gewassen toren. In deze volgorde heb ik en een aantal andere inmiddels bevriende reizigers deze bezienswaardigheden bezocht waarbij twee reizigers uiteindelijk een nogal idiote vrije val hebben gemaakt van de top van de toren naar beneden. Deze toren bleek de hoogste toren van het zuidelijk halfrond te zijn, interessant, waarbij de vrije val een slordige 192m was. Zie hier Dave en hier Elaine vallen (rechter muisknop en opslaan als), zo is dan ook maar meteen waar te nemen hoe goed wel niet de filmpjes zijn die mijn camera maakt.

Genoeg opschepperij over nietszeggende elektronica en terug naar de orde van de dag; de man is terug in Australië. Maar niet voordat er tijdens de laatste avond een slordige hoeveelheid alcohol werd genuttigd en ik drie Ierse meiden voor me had staan die zeer gevoelig het nummer “Extreme – More than words” voor me zongen (hint: klik die link en stereo op 10). Na het uitwisselen van wat email adressen en andere prullaria de volgende middag het vliegtuig ingestapt om tussen twee huilende baby’s uiteindelijk fris in Brisbane aan te komen (mede door de hulp van de uitstekende Qantas catering).

Nu alweer drie dagen terug in zonnige Brisbane en de papier winkel van de zaak in orde aan het brengen alvorens de registratie van de wagen te verlengen. Dit weekend proberen reizigers te vinden die mee willen reizen richting Cairns zodat ik begin volgende week kan vertrekken. Kortom de vakantie is voorbij en ik ben weer in mijn normale ritme: meer vakantie

Oja alle fotos uit Nieuw-Zeeland.