Whanita trip
Dec/072
Eindelijk na een hele lange periode van stilte weer bericht! Meteen goed nieuws, ik ga lekker hier verder met dingen neerzetten. Misschien iets minder frequent maar des al niettemin wel interessant.
Terwijl ik Australie ben rond gereden heb ik filmpjes gemaakt van deze tocht, na wat ploeteren heb ik ze gemonteerd en hieronder is het eindresultaat hiervan te zien. Wahnita is me 17.000km trouw gebleven dus een herdenkings video is wel zo toepasselijk.
http://video.google.com/videoplay?docid=-5036387089714154478Schrijft u even mee?
Oct/0711
Nu week 52, verhaal zoveel, land vier en dan ook uiteindelijk het einde van deze reis in zicht is ben ik wel eens benieuwd wie dit leest 
Volgens mijn statestieken zijn er namelijk nogal wat mensen (ik vind 5 per dag veel voor dit soort lekkermakerij wat mijn leven is) die gemiddeld twee minuten de tijd nemen om een verhaaltje te lezen.
Dus wilt u, lieve lezer, misschien ter vermaak van uzelf en mij hier eens wat commentaar achterlaten? Vertel bijvoorbeeld waar u nu bent of, als dat interessanter is, wat u nu van deze hele verhalen bundel vind. Zet gerust links naar je eigen pagina, weblog of dichtkunsten. Zolang het voor de hele familie geschikt blijft vind ik het prima.
Ondertussen ben ik nu bijna of al onderweg naar het vliegveld en dus naar Nederland. Ik hoop dat u tot zover genoten heeft van mijn reis, ik verwacht in de toekomst nog steeds van deze pagina gebruik te maken!
Gili Trawangan
Oct/071
Dit eiland staat nu op mijn lijstje favoriete plekken op aarde. Massa toerisme is hier nog niet neer gestreken maar er is genoeg om jezelf bezig te houden. Accommodatie opties zijn er te over en er zijn meer restaurants en cafés dan in Sengiggi. Gemiddeld ligt de leeftijd onder de dertig en er zijn geen grote groepen met georganiseerde Aziatische reizen.
Vrijdag avond kwam ik met een klein bootje aan op Gili Trawangan, het grootste eiland van de drie Gili eilanden, en klaarblijkelijk viel ik meteen met mijn neus in de boter. Die vrijdag werd het dik feest want het was volle maan. Trawangan is een klein eiland van drie bij twee kilometer en je loopt het rond in een uur of drie. Het eiland heeft hierdoor geen lokale politie post en dat zorgt voor twee dingen, weinig criminaliteit en elke soort drugs is hier op straat te verkrijgen.
Ik was nog geen 4 uur op het eiland of ik had al marihuana, extacy, cocaïne en speed aangeboden gekregen. Hoewel ik van de laatste twee denk dat het gewoon vermalen koraal is want het is onwaarschijnlijk dat die rotzooi hier daadwerkelijk voor de hand is. Zijn we namelijk niet vergeten dat bezit/gebruik van drugs de doodstraf tot gevolg heeft in Indonesië? Niks koffie shops, maar de galg.
Van mijn mening zal het gebruik in ieder geval niet afnemen. Trawangan is het drugs eiland van Indonesië, zo is me dat later bijgepraat door een setje behulpzame lotgenoten. Nou fijn, niet dat ik iets gekocht of gebruikt heb, want er is altijd wel 4 Bintang binnen handbereik en dat is voor mij meer dan genoeg. Na een uurtje of twee Bintangen in de lokale Ierse pub met een zootje geregeld naar de ‘Full Moon Party’ gegaan. Hier werd het een zootje ongeregeld met een heuse DJ en een goede mix van lokale en import bezoekers. Na wat uurtjes dansen komt er toch een kloof tussen het gebruik en het gedeelte van de bezoekers dat niet. Kortom ik heb de zonsopkomst niet gehaald maar wel een goed feest gehad.
Mijn plan was om hier te gaan duiken ware het niet dat je daarvoor moet betalen maar mijn laatste salaris nog niet is gestort. Same shit, different day. Waarschijnlijk komt dat maandag op de rekening binnen maar dan ben ik al de 12 uur durende terugreis naar Kuta Bali aan het maken. Dus niet duiken. En dan word dit dus ineens een goed moment om een keertje in het oud Hollands met me mee te vloeken.
Gelukkig blijkt dat het duiken hier niet zo prestigieus is, er is hier namelijk niet veel koraal meer over. Andere gebieden waar ik geweest ben ging koraal dood door aanvreten, meteorologische veranderingen of ziektes. Hier is iets anders de oorzaak en om dit tegen te gaan hebben ze een rif belasting in het leven geroepen. Deze toeristische bijdrage wordt verdeeld over de lokale visser bevolking als compensatie voor het stoppen van een bepaalde manier van vissen. Blijkbaar beschadigd het koraal als ze met dynamiet vissen.
Dus zuur is het niet dat ik niet duik, alleen jammer. Snorkelen kan wel en is een factor 25 goedkoper. Dus een vin aan elke voet, masker op en constant de bodem opzoeken om de lokale vis een blik van dit spektakel te geven. Het water is heerlijk, het uitzicht op het strand schitterend (je ziet Lombok) en het weer zit ook mee. Kortom ik bruin nog wat de billen bij terwijl ik me uitstekend vermaak
Ubud
Oct/071
Ubud dus. Een pittoresk plaatsje met veel historie mede omdat vroeger een aantal koninkrijken hier in de buurt kamp hadden opgezet. Ubud staat vooral bekend om zijn mooie omgeving en artistische bevolking die allerlei spullen maken die men hier aan de man probeert te brengen. Leuk, spulen kopen. Alhoewel niet voor mij wel voor de andere toeristen, blijkbaar.
Dit keer ben ik van Sanur naar Ubud met een shuttle bus gereisd waar een mooie verhouding van lokale bevolking en toeristen gebruikt van maakt. Dat het goedkoper is dan een taxi lijkt me duidelijk en ik ben nog steeds een beetje zeeuw dus dat was ook te verwachten. In Ubud een afgelegen klein hotel gevonden waar ik voor 8 euro per nacht kon verblijven, douche buiten met ontbijt.
Als er zoveel artistische zaken in dit plaatsje zijn vraag je jezelf meteen al af wat ik daar dan te zoeken heb. Nou hier zijn ook kookcursussen te boeken en dit heb ik dan ook meteen voor de eerste dag gedaan. Ik had eigenlijk een drie daagse cursus willen nemen maar de kok van dat restaurant was nog steeds op suikerfeest dus een 1 daagse cursus moest maar voldoen.
De ochtend van de cursus met de kokkin naar de markt en aldaar heeft ze alles uitgelegd over de kruiden en ingrediënten van de Indonesische keuken. Het duurde even voordat ze doorhad dat ik ook alles wou weten, want blijkbaar gaan normaal alleen vrouwen mee op kookcursus. De groep bestond dan ook uit twee moeders waarvan een met dochter, de kokkin en ik. Ole. Is er dan ook nog iets uitgekomen uit deze cursus hoor ik je vragen. Natuurlijk, maar als ik dat hier ga uitleggen word er direct van mij verwacht dat ik het ga bereiden bij terugkomst en ik laat het liever een verassing zijn.
De dag erna heb ik het ‘Monkey Forrest’ bezocht een klein park aangrenzend aan Ubud waar een tempel ligt met een zooi apen (Macaca Fascicularis) die in een stuk tropisch regenwoud leven. De apen waren zeer grappig om te zien, ik kwam aan net nadat de middag dut was gedaan en ze begonnen dus weer een beetje wakker te worden. Nu kan iedereen een setje bananen kopen voordat ze het park binnen gaan en de meeste mensen doen dit dus ook. Apen wakker, setje banen erin, keertje uitrekken, glucose komt vrij, hoppa!
Anderhalf uur lang hebben die beesten apekooi lopen spelen helemaal high van de bananen. In het midden van een kruispunt was er een drinkbad met een paar kleine boompjes eromheen en blijkbaar was hoopje (in het water) de beste besteding van deze suikertijd. De ene na de andere aap sprong het water in om bovenop de vorige aap te belanden. Ik wist niet dat er een soort aap was die zoveel van water houd, ze zwommen zelfs onderwater en duwen elkaar kopje onder.
Op een gegeven moment waren de apen verzadigd en de bananen uitgewerkt, het is grappig hoe snel orde zich dan weer hersteld. De leider, mannetje met setje dikke tennisballen, kwam de boom uitgeslingerd en werkt iedereen uit zijn drinkbad en de overige apen renden de boom in en het werd weer stil. Klaar met de pret en een buslading Koreaanse toeristen (inclusief bananen) staan vertwijfeld te kijken wat er nu aan de hand is. Tevergeefs word er met bananen geprobeerd ze uit de bomen te lokken maar de leider zit midden in het water wat te drinken terwijl hij zijn gat zit te wassen. Lijkt me toch mooi om aap te zijn.
Voor de dag erna had ik een scooter gehuurd. Nu blijkt het niet een echte scooter te zijn zoals wij die kennen het zijn namelijk 125cc monsters. Na het invullen van me rijbewijs nummer en het zetten van een handtekening zat ik op de weg richting het noorden van het eiland. Bali is niet zo heel erg groot en ik bedacht me dat met een scooter ik best wel de andere kant van het eiland kon bereiken zeker omdat daar ook een interessante tempel was.
Kubutambahan was de eindbestemming maar eerst diende ik over Gunung Batur (berg, 2200m) heen te gaan. Zo gezegd zo gedaan en het drukke verkeer van Bali bedwongen en zo de hele berg op- en aan de andere kant weer afgereden. De omgeving waar je dan in rijd is heel erg apart en ziet er prachtig uit. Eerst heb je eindeloze rijstvelden die overgaan in steeds dikkere begroeit regenwoud waar uiteindelijk een bepaald soort type bomen overblijven vlak voor de boomgrens van de berg. Hierna is het nog steeds begroeit maar steeds minder tot je de top bereikt en je uitkijkt over bijna het gehele eiland.
De weg naar beneden richting de noordkust is precies hetzelfde maar dan pas merk je dat de temperatuur in de bergen een stuk koeler was (echt!). Het moment dat ik de zee zag was het rond de veertig graden en zelfs met 70kmh erg warm. Dat monster van een scooter ging bergafwaarts dus mooi 110kmh, vond ik vrij fors blij dat ik een helm had. Na het vinden van de tempel en het geven van de donatie een rondleiding gekregen en een bak foto’s genomen.
Het was al twee uur dus ik had niet lang voordat ik weer terug moest om voor donker thuis te zijn. Dus scooter gestart, getankt, en meteen weer de berg op gereden. Ik hoef natuurlijk niet uit te leggen dat ik de weg terug zo had gevonden ik was er zelfs een halfuur sneller dan de heenweg. Op de terugweg wel wat regen gehad maar dat was wel lekker hoewel de weg iets gladder werd.
Een uur voor donker zonder kleerscheuren terug aangekomen en nog snel even een shuttlebus ticket gehaald voor de volgende dag richting Sengiggi. Inderdaad dat ligt op Lombok (het eiland rechts naast Bali) en hier zit ik nu, twee dagen na het inleveren van de scooter en vier uur met de boot een beetje dit eiland onveilig te maken. Morgen vertrek ik naar Gili Trawangan een idilisch eilandje voor de kust waar goed te duiken valt.
Groeten uit Lombok en de fotos staan nog steeds niet op Flickr, Internet is hier zo 1998.