Mucho fun. I should go more often

Terwijl ik Australie ben rond gereden heb ik filmpjes gemaakt van deze tocht, na wat ploeteren heb ik ze gemonteerd en hieronder is het eindresultaat hiervan te zien. Wahnita is me 17.000km trouw gebleven dus een herdenkings video is wel zo toepasselijk.

Dus wilt u, lieve lezer, misschien ter vermaak van uzelf en mij hier eens wat commentaar achterlaten? Vertel bijvoorbeeld waar u nu bent of, als dat interessanter is, wat u nu van deze hele verhalen bundel vind. Zet gerust links naar je eigen pagina, weblog of dichtkunsten. Zolang het voor de hele familie geschikt blijft vind ik het prima.

Ondertussen ben ik nu bijna of al onderweg naar het vliegveld en dus naar Nederland. Ik hoop dat u tot zover genoten heeft van mijn reis, ik verwacht in de toekomst nog steeds van deze pagina gebruik te maken!

Vrijdag avond kwam ik met een klein bootje aan op Gili Trawangan, het grootste eiland van de drie Gili eilanden, en klaarblijkelijk viel ik meteen met mijn neus in de boter. Die vrijdag werd het dik feest want het was volle maan. Trawangan is een klein eiland van drie bij twee kilometer en je loopt het rond in een uur of drie. Het eiland heeft hierdoor geen lokale politie post en dat zorgt voor twee dingen, weinig criminaliteit en elke soort drugs is hier op straat te verkrijgen.

Ik was nog geen 4 uur op het eiland of ik had al marihuana, extacy, cocaïne en speed aangeboden gekregen. Hoewel ik van de laatste twee denk dat het gewoon vermalen koraal is want het is onwaarschijnlijk dat die rotzooi hier daadwerkelijk voor de hand is. Zijn we namelijk niet vergeten dat bezit/gebruik van drugs de doodstraf tot gevolg heeft in Indonesië? Niks koffie shops, maar de galg.

Van mijn mening zal het gebruik in ieder geval niet afnemen. Trawangan is het drugs eiland van Indonesië, zo is me dat later bijgepraat door een setje behulpzame lotgenoten. Nou fijn, niet dat ik iets gekocht of gebruikt heb, want er is altijd wel 4 Bintang binnen handbereik en dat is voor mij meer dan genoeg. Na een uurtje of twee Bintangen in de lokale Ierse pub met een zootje geregeld naar de ‘Full Moon Party’ gegaan. Hier werd het een zootje ongeregeld met een heuse DJ en een goede mix van lokale en import bezoekers. Na wat uurtjes dansen komt er toch een kloof tussen het gebruik en het gedeelte van de bezoekers dat niet. Kortom ik heb de zonsopkomst niet gehaald maar wel een goed feest gehad.

Mijn plan was om hier te gaan duiken ware het niet dat je daarvoor moet betalen maar mijn laatste salaris nog niet is gestort. Same shit, different day. Waarschijnlijk komt dat maandag op de rekening binnen maar dan ben ik al de 12 uur durende terugreis naar Kuta Bali aan het maken. Dus niet duiken. En dan word dit dus ineens een goed moment om een keertje in het oud Hollands met me mee te vloeken.

Gelukkig blijkt dat het duiken hier niet zo prestigieus is, er is hier namelijk niet veel koraal meer over. Andere gebieden waar ik geweest ben ging koraal dood door aanvreten, meteorologische veranderingen of ziektes. Hier is iets anders de oorzaak en om dit tegen te gaan hebben ze een rif belasting in het leven geroepen. Deze toeristische bijdrage wordt verdeeld over de lokale visser bevolking als compensatie voor het stoppen van een bepaalde manier van vissen. Blijkbaar beschadigd het koraal als ze met dynamiet vissen.

Dus zuur is het niet dat ik niet duik, alleen jammer. Snorkelen kan wel en is een factor 25 goedkoper. Dus een vin aan elke voet, masker op en constant de bodem opzoeken om de lokale vis een blik van dit spektakel te geven. Het water is heerlijk, het uitzicht op het strand schitterend (je ziet Lombok) en het weer zit ook mee. Kortom ik bruin nog wat de billen bij terwijl ik me uitstekend vermaak

Dit keer ben ik van Sanur naar Ubud met een shuttle bus gereisd waar een mooie verhouding van lokale bevolking en toeristen gebruikt van maakt. Dat het goedkoper is dan een taxi lijkt me duidelijk en ik ben nog steeds een beetje zeeuw dus dat was ook te verwachten. In Ubud een afgelegen klein hotel gevonden waar ik voor 8 euro per nacht kon verblijven, douche buiten met ontbijt.

Als er zoveel artistische zaken in dit plaatsje zijn vraag je jezelf meteen al af wat ik daar dan te zoeken heb. Nou hier zijn ook kookcursussen te boeken en dit heb ik dan ook meteen voor de eerste dag gedaan. Ik had eigenlijk een drie daagse cursus willen nemen maar de kok van dat restaurant was nog steeds op suikerfeest dus een 1 daagse cursus moest maar voldoen.

De ochtend van de cursus met de kokkin naar de markt en aldaar heeft ze alles uitgelegd over de kruiden en ingrediënten van de Indonesische keuken. Het duurde even voordat ze doorhad dat ik ook alles wou weten, want blijkbaar gaan normaal alleen vrouwen mee op kookcursus. De groep bestond dan ook uit twee moeders waarvan een met dochter, de kokkin en ik. Ole. Is er dan ook nog iets uitgekomen uit deze cursus hoor ik je vragen. Natuurlijk, maar als ik dat hier ga uitleggen word er direct van mij verwacht dat ik het ga bereiden bij terugkomst en ik laat het liever een verassing zijn.

De dag erna heb ik het ‘Monkey Forrest’ bezocht een klein park aangrenzend aan Ubud waar een tempel ligt met een zooi apen (Macaca Fascicularis) die in een stuk tropisch regenwoud leven. De apen waren zeer grappig om te zien, ik kwam aan net nadat de middag dut was gedaan en ze begonnen dus weer een beetje wakker te worden. Nu kan iedereen een setje bananen kopen voordat ze het park binnen gaan en de meeste mensen doen dit dus ook. Apen wakker, setje banen erin, keertje uitrekken, glucose komt vrij, hoppa!

Anderhalf uur lang hebben die beesten apekooi lopen spelen helemaal high van de bananen. In het midden van een kruispunt was er een drinkbad met een paar kleine boompjes eromheen en blijkbaar was hoopje (in het water) de beste besteding van deze suikertijd. De ene na de andere aap sprong het water in om bovenop de vorige aap te belanden. Ik wist niet dat er een soort aap was die zoveel van water houd, ze zwommen zelfs onderwater en duwen elkaar kopje onder.

Op een gegeven moment waren de apen verzadigd en de bananen uitgewerkt, het is grappig hoe snel orde zich dan weer hersteld. De leider, mannetje met setje dikke tennisballen, kwam de boom uitgeslingerd en werkt iedereen uit zijn drinkbad en de overige apen renden de boom in en het werd weer stil. Klaar met de pret en een buslading Koreaanse toeristen (inclusief bananen) staan vertwijfeld te kijken wat er nu aan de hand is. Tevergeefs word er met bananen geprobeerd ze uit de bomen te lokken maar de leider zit midden in het water wat te drinken terwijl hij zijn gat zit te wassen. Lijkt me toch mooi om aap te zijn.

Voor de dag erna had ik een scooter gehuurd. Nu blijkt het niet een echte scooter te zijn zoals wij die kennen het zijn namelijk 125cc monsters. Na het invullen van me rijbewijs nummer en het zetten van een handtekening zat ik op de weg richting het noorden van het eiland. Bali is niet zo heel erg groot en ik bedacht me dat met een scooter ik best wel de andere kant van het eiland kon bereiken zeker omdat daar ook een interessante tempel was.

Kubutambahan was de eindbestemming maar eerst diende ik over Gunung Batur (berg, 2200m) heen te gaan. Zo gezegd zo gedaan en het drukke verkeer van Bali bedwongen en zo de hele berg op- en aan de andere kant weer afgereden. De omgeving waar je dan in rijd is heel erg apart en ziet er prachtig uit. Eerst heb je eindeloze rijstvelden die overgaan in steeds dikkere begroeit regenwoud waar uiteindelijk een bepaald soort type bomen overblijven vlak voor de boomgrens van de berg. Hierna is het nog steeds begroeit maar steeds minder tot je de top bereikt en je uitkijkt over bijna het gehele eiland.

De weg naar beneden richting de noordkust is precies hetzelfde maar dan pas merk je dat de temperatuur in de bergen een stuk koeler was (echt!). Het moment dat ik de zee zag was het rond de veertig graden en zelfs met 70kmh erg warm. Dat monster van een scooter ging bergafwaarts dus mooi 110kmh, vond ik vrij fors blij dat ik een helm had. Na het vinden van de tempel en het geven van de donatie een rondleiding gekregen en een bak foto’s genomen.

Het was al twee uur dus ik had niet lang voordat ik weer terug moest om voor donker thuis te zijn. Dus scooter gestart, getankt, en meteen weer de berg op gereden. Ik hoef natuurlijk niet uit te leggen dat ik de weg terug zo had gevonden ik was er zelfs een halfuur sneller dan de heenweg. Op de terugweg wel wat regen gehad maar dat was wel lekker hoewel de weg iets gladder werd.

Een uur voor donker zonder kleerscheuren terug aangekomen en nog snel even een shuttlebus ticket gehaald voor de volgende dag richting Sengiggi. Inderdaad dat ligt op Lombok (het eiland rechts naast Bali) en hier zit ik nu, twee dagen na het inleveren van de scooter en vier uur met de boot een beetje dit eiland onveilig te maken. Morgen vertrek ik naar Gili Trawangan een idilisch eilandje voor de kust waar goed te duiken valt.

Groeten uit Lombok en de fotos staan nog steeds niet op Flickr, Internet is hier zo 1998.

Vervoer op Bali is iets wat blijkbaar iedereen kan permitteren al is het niet een scooter voor iedereen maar wel een bemo. De bemo is de lokale bus (in de kleur van de route) die wat losser is geregeld als dat wij gewend zijn. Waar ik naar toe wil is dat de blanke man, ofwel toerist, hier in het algemeen niet loopt. Ze nemen een taxi, bemo of vervoer op maat met een chauffeur. Nu nemen we bijvoorbeeld mij, een gezonde hollandse vent die graag loopt, en als ze me dan zien lopen is het altijd even vragen ‘transport’ of ‘taxi’. En dan vraagt elke man dat aan me. Maar als er een taxi langskomt toetert die, net als een bemo. Kortom de hoeveelheid aandacht die je krijgt hier is idioot en gewoonweg omdat je loopt want dat hoort dus blijkbaar niet. Hij is rijk dus hij hoort gereden te worden. Nou vette pech voor de bevolking, ik loop graag.

De reden voor mijn reisstop in dit toeristenplaatsje was het feit dat een vriendin van de verwerstraat (Eindhoven, studentenhuis ofwel verwegstraat) hier op vakantie was. Dus na aankomst ‘s avonds een internet café in en een mail/krabbel/wall sturen dat ik gearriveerd ben. Terwijl ik na het typen nog wat zit te chatten met de eindhovense harde kern stapt er een vrolijke blonde meid de vriescel (airco) binnen waarin ik, dus, zit te internetten. Natuurlijk blijkt dit Marieke te zijn inclusief reisgenoot Brigitte (Marieke is de bekende, Brigitte nu ook).

Meteen bijkletsen in de dichtst bijzijnde kroeg, de Double Dutch. Zij zaten in een hotel direct tegenover dat van mij alleen hun hotel heeft daadwerkelijke sterren en is een verschrikkelijk mooie gelegenheid. Ik kan wel opnoemen wat ze allemaal hebben maar daar schieten we niks mee op. Denk aan paradijs met palmbomen etc. Hun hotel deed blijkbaar ook nog een poging om de klanten te vermaken en de volgende dag was er dan ook een balinese dans met buffet op het programma of ik zin had om mee te gaan. Dat dacht ik wel ja!

Die betreffende avond de dans aanschouwt en het buffet (inclusief lokaal helden gerecht Babi Guling) met de dames meester gemaakt. Na de voorstelling een bintang en het eten konden we nog een keer op de foto met de dansers en hierna was het al klaar. Hierna hebben we aan het strand nog zitten kaarten en ons laten bedienen door de lokale held genaamd ‘Gel Gel’. Marieke noemde blijkbaar de serveerders al een paar dagen allemaal ‘Gel Gel’ en eigenlijk is het een passende naam.

Tijdens het buffet had ik blijkbaar iets verkeerds gegeten en mijn lichaam zette dan ook het algehele evacuatieplan in werking op het moment dat ik terug in mijn hotel kamer was. Ongelofelijk dat ik ziek word van het eten uit een resort terwijl ik al een week lunch en dineer in alle louche lokale restaurants. Zo gaat dat blijkbaar, dus na het toenemen van extra zoet & zout met vocht toch nog een goede nachtrust gehad.

De volgende dag hadden we afgesproken dat ik een handdoek van hun mocht lenen zodat ik aan een van de twee zwembaden of het strand kon gaan liggen en tegelijkertijd bediend kon worden door een van de ‘Gel Gel’s. De dames hadden een dagje spa geboekt en zo had ik dus een dagje strand gevonden. Na vier uur liggen in de zon en de bananen milkshakes was ik echt helemaal kapot en ben ik terug naar de hotel kamer gegaan voor een dutje. Hehe.

Een dag later hebben we afscheid genomen, deze jongen vertrekt richting Ubud en de dames vlogen een dag later via Hong Kong weer terug naar de koelcel die wij Nederland noemen. Nog steeds geen fotos, blijkbaar is internet hier net gearriveerd en ik ben blij dat in ieder geval dit werkt

Ik snap wel waarom wij Nederlanders hier een x aantal jaren geleden zelf zaak hebben opgezet. Prima klimaat, mooie omgeving en het is niet perse elke dag nasi. Nou is er na de tweede wereldoorlog een conflict gekomen tussen de toemalige Nederlandse regering en Indonesische bevolking en daardoor hebben we sindsdien hun, hun eigen boontjes laten doppen. Nou is dat ook weer misgegaan maar sinds een goed aantal jaren is er een stabiele politieke sfeer hier, op Bali.

Kuta is het commerciele hol van Bali net boven het internationale vliegveld en net onder de hoofdstad van het eiland, Den Pasar. Naast kleding, sandalen, kraaltjes en andere voor de hand liggende spiegeltjes is voor buitenlanders bier product nummer 1. Australie, Japan en Engeland zijn de grootste groepen van vakantiegangers die hier allemaal komen om de Bintang meester te maken.

Zondag hier aangekomen en een vriendelijke familie gevonden waar ik kon verblijven voor een belachelijk 7 euro per dag inclusief ontbijt. Afzetters. Ik vond het nogal duur en de volgende keer zorg ik dat ik er ook airco bij krijg. De huismeester is een vriendelijke man die ongeveer 30% van de tijd door heeft wat er om hem heen gebeurt en weet dit 15% van de tijd in goed engels uit te leggen. Ik heb hierdoor een prima verstand houding met deze man.

Zoals ik al vertelde zijn kleding, kraaltjes en spiegeltjes de grootste export producten en met name de Japanners zijn er helemaal dol op. Een lokale winkelketen (Surfer Girl) speelt hier handig op in met japanse meisjes die worden aangekleed in de laatste mode en vervolgens stil moeten staan in de etalage. Heel vreemd, maar wel dodelijk grappig.

Natuurlijk is het niet alleen maar grappen en grollen. Vijf jaar geleden was Bali flink in het nieuws omdat hier, in Kuta, een drietal bomaanslagen waren gepleegd. De plek waar dit gebeurd is, midden in het centrum, is nu een monument waar alle slachtoffers op vermeld staan en waar iedereen zijn plaatje kan schieten ter herinnering.

Omdat Kuta aan de westkant van het eiland ‘ligt’ gaat de zon onder in de zee en dat kun je vanaf het druk bevolkte strand aanschouwen met minimaal 4 soorten dance muziek op de achtergrond. Een unieke ervaring, zo leest de reisgids. Geloof me dan drukken ze het nog mild uit.

Diezelfde reisgids brengt me vandaag naar Sanur een kleiner, en hopelijk rustiger plaatsje aan de oostkant van het eiland. Blijkbaar zit hier ook nog eens een Eindhovense bekende en die ga ik dan ook eens proberen te verassen.

De groeten uit een belachelijk heet en warm Kuta

De laatste twee weken heb ik in Sydney (Katoomba) doorgebracht (gewerkt) en daardoor heb ik weer wat zin (zakgeld) om niks te doen. Tom zit nog steeds in Sydney (Katoomba) en werkt (slaapt) daar als nacht manager in de Blue Mountains YHA. Kon ik daar dus mooi voor niks verblijven. Hulde. Gisteren/vandaag (jetlag) nog heel Sydney doorgelopen, Opera House, Harbour Bridge, George Street en de avond ervoor met een zootje ongeregeld alle stamkroegen en nachtclubs een laatste maal onveilig gemaakt.

Terug naar nu, twee weekjes met mijn sjembek in de zon en vooral veel cultuur zien af te wisselen met wat drank, strand, duiken en soortgelijke bezigheden. Kortom werken aan de huidskleur want het is koud als ik terug kom en ik wil natuurlijk wel afschuwelijk afsteken tegen iedereen in de kroeg.

Zet de appeltaartjes maar vast koud, idem met het bier en probeer maar alvast te wennen aan het idee dat ik terug ben, kom, kwam.

I tried to maintain a record of my todone adventures on either photo or video however this time it didn’t pan out. But I do have a credible witness, my dad. During my first dive down under I was greeted by a 2.5m nurse shark just out of the coast of Byron Bay. Now I know what you’re thinking a shark is a shark isn’t it? Yes, but no, but yes. I wanted to dive with a proper meat eater and not a strain wich only eats salads (so to speak, since we’re not the main course).

During three other dives along the great barrier reef, up the coast from Byron, I encountered the Reef Shark. A little less tame then the Nurse variety but still no man eater if the situation presented itself. If these sharks bite they don’t have the force to actually bite a chunck off, so they say.

Now on to the meaty stuff. Two weeks ago while diving with my dad at the Ningaloo reef I stumbled upon three black tip sharks. To my suprise I wasn’t scared for a moment, it just didn’t enter my mind. I just kept breathing steadily and enjoying the view. I didn’t even realise how much some of the other divers tried to pretend they where a rock or sea cucumber.

I know what must of you will say, “Hey those weren’t great whites!” or “Buddy, there was no sack full of blood involved. It doesn’t count”. Of this I can honestly say, I will try to dive with a better pair of “me eaters” asap. But for now this is the best I have done.

Jazeker, blaas de zoektocht maar af! We hebben nog steeds allemaal 10 vingers en tenen, een bril nodig om te zien en we zijn nog steeds op vakantie!

De wagen is opgehaald en met mijn ouders “kamperen” we de westkust af vanuit Perth richting Kununarra om daar de broer te zien inclusief vriendin. Onderweg stoppen we om fotos te maken van bloemen omdat die hier nu in bloei staan. ‘S avonds pakken we de wagen uit om te genieten van het gas kookstel, flatscreen tv, dvd speler, verlichting, koelkast en airconditioning. Kortom het echte kamperen. Na het bereiden van de maaltijd door moederlief en het volgieten met champagne pils is het de volgende dag, na wat inpakken door papa, door naar de volgende stop.

De stoppen zijn tot nu toe Jurien Bay, Kalbarri, Hamelin Pool, Shark Bay, Monkey Mia, Canarvon, Coral Bay, Exmouth en momenteel Port Hedland. De verhaaltjes zijn wat korter momenteel omdat een detail verslag door de vader wordt bijgehouden en ik de clou niet wil verpesten.

Zoals ze bij “Dit was het nieuws” altijd aan het einde zeggen; Maar gelukkig hebben we de fotos nog.

Tot onze verassing waren we niet de enige drie reizigers van de boot die naar dit rustieke plekje waren gereisd. Maar waren we in totaal zelfs met negen. Iedereen Whanita ingewerkt en twee dagen op verschillende afgelegen baaien gelegen om wat aan onze kleur te werken. Na drie nachten en een tintje bruiner het eiland ingeruild voor ‘Mission Beach’ een klein dorpje 150km onder Cairns. Geheel tropisch inclusief de bananenplanten en bijbehorende palmbomen in een hostel waar ik wel een jaar had willen blijven.

Een nacht later kwamen we aan in Cairns waar het in de zomer gemiddeld 32c is en in de winter de kwik zakt naar een frisse 30c. Kortom, afzien. Het centrum van Cairns heeft met meer kroegen dan backpacker nationaliteiten en een openbaar buitenzwembad dat de exotische naam van een ‘lagoon’ heeft gekregen. De tendens van de meeste backpackers hier is ‘overwinteren’ want in de rest van het land is het maar koud en het regent er ook nog eens.

Voor mij was het een goed moment om de auto te verkopen en na het maken en verspreiden van een gepaste advertentie was dit dan ook binnen twee dagen geregeld. Als we even terug rekenen hebben we (Tom en ik) de wagen voor $1400 gekocht en hier voor $1000 verkocht. Met $600 aan reparaties levert dit een verlies op van $1000 ofwel $500 per persoon. Verdelen we dit over de 17.000(!) gereden kilometers dan komen we op een kostprijs van $0,029 ofwel E0,017 per kilometer. Niet slecht.

Zoals velen van jullie al weten landen mijn ouders begin september in Perth om in een maand via Broom naar Darwin te reizen. Tim & Linda (broer en vriendin) komen in dezelfde periode aan in Sydney en na een reis die dwars door Australië gaat komen we uiteindelijk allemaal bij elkaar ergens ‘in de buurt’ van Darwin (in een straal van 500km is nog steeds ‘in de buurt’). Mijn agenda is natuurlijk deels parallel aan de reisplannen van zowel mijn ouders dan wel Tim & Linda en begin september ben ik dan ook in Perth om hun (de ouders) daar te verwelkomen en eind september ‘in de buurt’ van Darwin om allemaal samen te zijn. Maar ik moet toegeven dat voor mijn agenda de hoe en wat hiertussen en aanlopend naar de ‘in de buurt’ nog een beetje op z’n gat ligt.

Terug naar nu, Cairns, is de tendens om werk te vinden. Het is me om het even wat zolang het maar betaald en ik niet de heledag achter de computer zit. Ik sta dus straks waarschijnlijk poep te scheppen, bakstenen te stapellen of een hotel kamer schoon te maken, maar het is eens wat anders dan de eeuwige “if then else” als dat niet de “case” is.

Volgende week woensdag kan ik in ieder geval als vrijwilliger mee op een duikboot om de gehele dag het dek te schrobben en maaltijden te serveren. Ik krijg er twee duiken op het rif (je weet wel dat grote beschermde natuurgebied voor de kust) voor terug inclusief ontbijt, lunch en diner. Kostprijs voor deze reis $250, kwanta kosta voor miel: nop, nada, niks. Ole.

Er staan weer nieuwe foto’s op Flickr, je hebt net mijn nieuwste verhaaltje gelezen en ik wens u als trouwe lezer zoveel mogelijk fijne, en warme, zomerdagen toe! Ter informatie (lees; ook mooi): Sander (neef) & Cindy gefeliciteerd met jullie nieuwe dochter Sophie en trouwens de Chemical Brothers staan op STRP!!!

Vanuit het hostel vertrok ik naar de haven in Airlie Beach om aan boord te stappen bij “Spank Me”. Een maxi jacht, vroeger gebruikt voor zeil wedstrijden maar nu een boot voor reizigers die de “Whitsundays” willen zien. Whitsundays is de naam voor een groep van 74 eilanden net buiten de kust van Airlie Beach. Met vier dagen en drie nachten in het vooruitzicht zeilden we de haven uit.

24 andere reizigers waren er met mij en daarnaast hadden we een kapitein, een matroos, een kok en een duik instructeur. Jawel er was een duik bij de reis inbegrepen en voor iedereen zonder brevet kon er een introductie duik gemaakt worden, maar hierover later meer! De reis begon met een uitleg over het toilet en de verdeling van de slaapplaatsen.

Spaghetti bolognese was de schaft voor de avond inclusief salade en knoflook brood. Er werd dus erg goed gezorgd voor de gasten. Na het aanmeren in een baai en een gedegen uitleg van de duik instructeur over hoe er gedoken moest worden (regel 1; blijf ademen) moesten de duikers met brevet deze even overleggen en een buddy uitzoeken. Zo gezegd zo gedaan, drie PADI brevetten en een CMAS’r later had ik een buddy. Hierna kwam het wijze besluit om de drank uit de koeling te halen. Een van de dames had niet gerekend op de sterke deining van de boot en viel dan ook voorover in de koeling (gekoeld met ijs en ongeveer een anderhalve meter diep). Dronken, nat en beschaamd tilden we haar eruit om haar uiteindelijk naar beneden te zien zwalken om toch maar te gaan slapen.

Slapen was een opgave op zich. Niet omdat de golven voor de nodige deining zorgden maar vooral omdat alles herrie maakte waarbij het toilet er met kop en schouders bovenuit stak. Het toilet spoelt door met een pomp die de spoeling naar een blender pompt. Met een beetje creatief inzicht kun je wel voorstellen hoeveel herrie dit maakt. Nummer twee op het lijstje waren de snurkers, voor de verandering was ik er dit keer niet een van.

Dag twee begon om 6 uur, een zeer christelijke tijd en ik was dan ook blij om op te staan en met een kop thee de zon op te zien komen. De kapitein legde na een goed ontbijt (met fruit) uit dat we naar een baai gingen varen (geen wind) om aldaar “White Haven Beach” te bezoeken. Een strand met zo puur en schoon zand dat NASA het gebruikte om de lens van de Hubble telescoop ermee te maken. Kortom lekker de ochtend in de zon gelegen en een beetje met een frisbee lopen gooien.

Terug aangekomen op de boot direct gevraagd of het mogelijk was om vanaf de boot te zwemmen en voordat de kapitein ja had gezegd lag ik er al in. Niks mis met zwemmen in lichtblauw zeewater! Toen iedereen weer aan boord was meteen de motor weer aangezwengeld en richting de baai gevaren waar we gingen duiken. Ole. Tijdens het stukje varen snel het gezicht volgestopt met lunch en mezelf in een wetsuit gewerkt. Aangekomen in de baai mochten de gecertificeerde duikers als eerste het water in. Vanaf de boot het water ingesprongen om vervolgens een 1 uur 5 min te duiken met een maximale diepte van 15m en dan nog 90 bar over te houden. Ik kan niet echt uitleggen wat ik allemaal heb gezien, het was zo mooi, zelfs zonder bril.

Nadat iedereen weer aan boord was, doorgezet richting de baai waar we zouden overnachten. Aangekomen een zeer goeie curry gekregen en hierna direct het ritueel van nacht 1 herhaald. Zonsondergang, bier, kletsen, bier, muziek, bier en dansen. Volgende ochtend na de nodige nachtelijke geluiden weer als eerste op om weer de zon op te zien komen, lekker een kop thee gepakt en staan kletsen met de kapitein.

Deze held was al sinds 5 uur op om de boot te varen naar de “Great Barrier Reef”, een van de redenen waarom ik deze reis had genomen was een trip naar het buitenrif die andere tochten niet hebben. Na drie uur varen en het spotten van een hele zooi walvissen, dolfijnen en andere natuurlijke bewoners van dit gebied aangekomen bij een stukje van het rif wat de “Stepping Stones” heet.

Ra ra wat konden we hier gaan doen? Jazeker: duiken! Dus hup wetsuit weer aan en een rubberboot in om 400m verderop er achterwaarts uitgewerkt te worden. 50min later een 27m diepe duik gemaakt waarbij er nog 80 bar over was. Er was niet heel erg veel te zien maar het was vooral spectaculair vanwege de grote hoogte verschillen tussen de stukken rif en de grote vissen die komen kijken wat je aan het doen bent.

Terug gekomen bij de boot een kop thee adje getrokken om de snorkel te pakken en direct weer het water in te duiken. Mooi het bovenste (en mooiste gedeelte) van het rif kunnen snorkelen en een twintigtal “Nemo’s” gezien in de anemonen. Prachtige kleuren, een miljoen vissen en wat schilpadden later had ik het hele gebeuren al weer gezien. De rest van de tijd de diepe stukken afgezocht naar grote vissen die daar rust probeerden te zoeken. Na een hele hoop successen de boot weer opgezocht om op te warmen. Maar na nog een kop thee, lunch en een beetje zon geen tijd verspilt en direct weer het water in gesprongen. Een uurtje later als een van de laatste aan boord geklommen zodat we de terugreis konden maken van de open zee naar een andere baai.

Die avond nogmaals een zonsondergang gezien terwijl er een stapeltje burrito’s meester werd gemaakt. De zon was weer onder en het was de laatste avond dus, drank moest op en het werd op een zuipen gezet. De kok kwam met een nogal inventieve manier van snorkelen wat leidde tot leuke foto’s en een hoop gehoest en geproest.

Na een prima nachtrust wederom als eerste wakker en dit keer niet de zon zien opkomen maar de maan zien ondergaan. De ochtend bestond naast een goed ontbijt uit snorkelen. Dus wetsuit aan en het water in! Er was een hoop te zien maar de stroming van het water stond een beetje vreemd, dit betekende dat alle uitvoer van de boot de baai in dreef. Ik had al uitgelegd dat het toilet een pomp heeft en die pompt het niet naar een reservoir maar direct de zee in. Dus. Gelukkig trekt het wel een hoop hongerige vissen aan

Nadat we iedereen weer op de boot terug hadden, hebben we koers gezet naar Airlie Beach omdat onze reis er bijna opzat. Na een groepsfoto, het uitwisselen van email adressen en het afpreken in een lokale bar voor de aankomende avond aangekomen in de haven en het vaste land weer beklommen. Die middag genoten van een warme douche en een twee uur bijslapen en ‘s avonds met iedereen bijeengekomen om gezellig samen te eten en wederom wat te drinken. Het drink gedeelte liep gecontroleerd uit de hand onder de supervisie van de duikinstructeur die een avondje vrij had.

De volgende ochtend wakker geworden met een zeer aanwezige kater en een hele lading hilarische foto’s rijker. Die middag na een drie uur rijden en een boot tocht aangekomen op “Magnetic Island” een tropisch eiland net buiten de kust van Townsville. Hier zit ik dan nu ook weer in een hostel lekker met een draadloze internet verbinding jullie op de hoogte te houden. Voor nu de groeten en geniet van de foto’s!

Ik heb een doe-het-zelf jeep driedaagse tour geboekt waarbij je ook nog eens de tenten, kookgerei en aanverwante zaken in de wagen mee krijgt. Gelukkig was ik niet alleen maar had ik daadwerkelijk ook wat andere lotgenoten om me heen. Negen in totaal met een verdeling van 3 Spaanse, 3 Zweedse en 2 Britse nationaliteiten.

Na een uitgebreide voorlichtingsavond de dag voor vertrek, waarbij alles overdreven vaak werd herhaald, ’s ochtends vertrokken richting de supermarkt om het boodschappenlijstje wat de avond ervoor in elkaar was gezet te bewerkstelligen. Na het inslaan van het toiletpapier, de pasta en de broodnodige hoeveelheid drank de veerpont opgereden om een klein uurtje later het eiland op te rijden. Meteen dikke pret met het besturen van de jeep want een zand eiland komt natuurlijk niet zonder de losse variant. Gelukkig had onze stamoudste (Spanjaard, man, 29), ofwel vader, meteen de wagen goed onder controle en begon ons avontuur zonder problemen.

Diezelfde dag zijn we naar een meer gereden waar we vanaf de parkeerplaats nog een klein uurtje moesten lopen. De drie Zweedse en twee Britse dames hadden niet op deze fysieke inspanning gerekend en zelfs na een paar fantastisch “natuur momenten” was het nog steeds kommer en kwel. Gelukkig waren de heren, de drie Spaanse en ik, wel te vangen voor het betere loopwerk en beklimmen van de nodige duinen. De omgeving was prachtig en vader wist ons het nodige te vertellen over de lokale vogel bevolking aangezien hij op vogel staren zit.

’s Avonds aangekomen op de “camping” (lees; stukje vlak zand achter een kleine duintop) waar een 11 tal doe-het-zelf jeeps geparkeerd stonden inclusief de bijbehorende tenten, kookgerei en aanverwante zaken. Na het uitpakken van de wagen kwamen we er achter dat er een tent te kort was, wat betekende dat er wat creatiever met de slaapplaatsen omgesprongen moest worden.

Nou was onderdak niet alleen broodnodig voor de 2 graden tijdens de nacht maar ook voor de dingo’s. Jazeker u leest het goed een gezellige “Park Ranger” kwam ons reizigers uitleggen dat de dingo in dit gebied woont en ook nog eens midden in zijn broedperiode zit. Dit leverde een aantal strenge regels op m.b.t. het opslaan van eten en het verzamelen van afval. Daarnaast werd er aangeraden om niet alleen naar het toilet te gaan om ervoor te zorgen dat je niet in de rug wordt aangevallen door een troep van deze wilde honden.

Na het opwarmen van wat voedsel en het aanhoren van een hoop drukmakerij van een groep vrouwen over het gevaar van de wilde honden werd er besloten om toch maar het bier aan te slaan en het op een zuipen te zetten. Om de een of andere reden voelde dit erg vertrouwd aan.

De volgende ochtend wakker geworden in een tent met de drie Spanjaarden en een behoorlijk aanwezige lucht die wederom ook erg vertrouwd aanvoelde. Gelukkig hielp de zon ons snel de tent uit en na wat Waijers inpak manoeuvres was de wagen weer bepakt en bezakt en konden we al om half zeven in de ochtend ervandoor.

Dag twee begon met een uitleg van de Spanjaarden over hoe vloeken in het Spaans werkt en hoe “puta” het beste gebruikt kan worden. Zeer interessante en bruikbare informatie. De eerste stop was het noord einde van het eiland waar een flink rots formatie is die beklommen kan worden om te genieten van een fantastisch uitzicht. Naast dit uizicht waren er ook een aantal natuurlijke bewoners te zien vanaf de top in de zee. We hebben een groot aantal tijger haaien, manta roggen, walvissen en dolfijnen de golven zien bedwingen, waarvan het groepje walvissen in een speelse bui het meest gedenkwaardig waren.

Vanaf de rots formatie zijn we terug gereden via het strand om een extra tent op te halen. Langs deze weg was er genoeg te zien om ons bezig te houden zodat het kleine uurtje rijden niet direct vervelend werd.

’s Avonds aangekomen op camping twee bleek er dit keer alleen de andere groep van hetzelfde bedrijf te zijn. Een aantal dames en twee Spanjaarden besloten dat het nu echt tijd werd voor een douche en liepen er 2,5km voor naar de dichtstbijzijnde plaats om er uiteindelijk achter te komen dat er geen waren. Achtergebleven met de derde Spanjaard maar besloten om te gaan koken wat erg interessant werd aangezien hij al wat gedronken had. Hij stond erop dat hij de maaltijd klaar ging maken en ik heb drie kwartier in een scheur gelegen om een dronken vent een simpele spaghetti in elkaar te zien zetten.

Net na het eten, de alcohol maar weer uit de koelbox gehaald en het ritueel van nacht 1 herhaald. Na de eerste rondjes drank keek een van de Zweedse meiden naast zich om tot haar verbazing te ontdekken dat er een dingo geheel rustig op z’n gat zat te kijken of er nog ergens voedsel voor hem was. Dit leidde natuurlijk tot wat consternatie in beide kampen want ineens zagen we dat er meer dan 5 om ons heen aan het wandelen waren. Na wat wilde gebaren van drie dronken Spaanse kerels besloten de dingo’s dat het tijd werd om ergens anders te zoeken.

De verdere verloop van de nacht verliep zonder veel dingo activiteit maar wel met wat avances van een Britse naar een Spaanse vent. Hij wilde hier echter niks van weten maar zij bleef op een nogal unieke manier aandringen wat leidde tot een aantal hilarische situaties.

De derde dag werd op mijn verzoek begonnen met een forse uitleg van de Zweedse dames over de beste manier om een belediging in het Zweeds te bewerkstelligen. Dit leidde tot een aantal komische taferelen waarbij de Spaanse kerels probeerde een Britse in het Zweeds te beledigen en blijkbaar de hele keukenla wisten te benoemen behalve de juiste klanken die nodig waren. Tijdens deze dag mocht ik achter het stuur en het voelde net zo vertrouwd aan als in de outback, alleen nu mocht ik niet zo hard rijden als daar omdat we met 9 in de wagen zaten en niet alleen Tom en ik.

Onze eerste en enige stop voor de dag was “Lake McKenzie” een schitterend stuk natuur om een prachtig blauw meer met een wind zandstrand. Hier hebben we het bier het strand opgesjouwd en een frisbee uit de tas gehaald kortom het anker uitgegooid en lekker in de zon gelegen. Na vier uur van het meer genoten te hebben de wagen weer ingeladen om de veerpont weer op te zoeken en terug te keren naar het vasteland. De veilige terugkeer naar het vasteland moest natuurlijk gevierd worden in met de nodige hoeveelheid alcohol tot in de laate uurtjes in de nachtclub van het hostel.

Aangekomen bij vandaag ben ik alweer vertrokken uit “Hervey Bay” en gestopt in “Agnes Water” om hier wat uit te rusten voordat ik weer een reisje ga maken in een zeilboot rond de eilanden van “Whitsundays”. Kortom druk, druk, druk. Gelukkig hebben we de fotos nog en die staan allemaal al op Flickr.

Ik zit nu in Hervey Bay een pittoresk plaatsje aan de oostkust van Australië waar eigenlijk niks te doen valt behalve dat er net uit de kust een gigantisch zand eiland ligt, Fraser Island. Terug in Brisbane duurde het nog twee weken na mijn terug komst uit Nieuw-Zeeland voordat de West Australische motorvoertuig registratie het met mij eens was dat ik daadwerkelijk was wie ik zei dat ik ben.

De twee weken die leiden tot het moment dat de auto geregistreerd was heb ik gevuld met sporten, bijslapen, sporten en de stad verder verkennen. Heb ook nog een weekje in een hostel geslapen om wat met reizigers te kletsen en op stap te gaan. Deze periode slaan we voor het gemak even over en dan komen we uit bij afgelopen donderdag. Die avond belde de motorvoertuig registratie op en na het overhandigen van wat creditcard details waren ze blij genoeg om de registratie van de wagen voor een periode van een halfjaar te verlengen. Ole!

De dag erna kon ik legaal de hort op, en zo gezegd zo gedaan. Direct met Nathan (waar ik in Brisbane ben gebleven) de vrijdagmiddag vertrokken richting Noosa. Noosa ligt twee uur rijden ten noorden van Brisbane aan het einde van de Sunshine Coast (ten zuiden van Brisbane ligt de Gold Coast). Het is een zeer rustig plaatsje met weinig hoogbouw en veel backpacker hostels, verder geniet ze van een drietal stranden waarvan er 1 gespecialiseerd is in de witte billen dan wel bruine ballen.

Vrijdag aangekomen zijn we eerst doorgereden naar Booreen Point (spreek uit Boring Point, lokale grap) om kennis te maken met Nathan’s familie in hun zomerverblijf. De man heeft drie oudere zussen waarvan de jongste nu als laatste gaat trouwen. De familie was dan ook bijeen gekomen om dit te vieren en om de families te leren kennen. Kortom ik was een beetje de vreemde eend in de bijt en na een nacht en een lunch het centrum van Noosa opgezocht om te gaan bivakkeren in een hostel.

Gelukkig had Noosa ook een flink winkelcentrum inclusief een “Super Cheap Auto’s” met handleidingen om in te kijken voor elk automodel dat in Australië rond rijd. Dit betekend dat ze zelfs voor een Ford Falcon GL Automaat uit ’87 met een 2003 LPG modificatie een gedetailleerde handleiding hebben. Na het vinden van deze handleiding eindelijk het type stuurbekrachtiging en transmissie vloeistof kunnen vinden en bijvullen. Deze twee hadden respectievelijk 1 en 1,5 liter nodig. Ik laat het wel aan de autokenners over om te concluderen dat dit wel wat eerder had gekunt. Maar goed, alles werkt weer picobello en ze rijd weer als een zonnetje.

In het hostel ingecheckt en aangekomen in de kamer kennis gemaakt met vijf Israëliërs na het uitwisselen van wat Hebreeuwse muziek samen op stap gegaan. De volgende dag precies hetzelfde gedaan alleen overdag ben ik naar de “Australia Zoo” geweest. Deze dierentuin is grotendeels het nalatenschap van wijlen Steve Irwin ofwel “The Crocodile Hunter”. Deze natuurfanaat is nog overal aanwezig in de dierentuin inclusief de “zo zou Steve het gewild hebben” motivatie. De beesten verzameling zelf is niet zo heel erg gevarieerd hoewel alle Australische dieren vertegenwoordigd zijn. Opmerkelijk waren zeker het voeren van de otters en tijgers, vooral omdat beide soorten zwommen voor hun vlees.

Nu is het niet zo heel erg opmerkelijk om otters vlees te zien eten maar wel om tijgers te zien zwemmen. In alle consternatie die ontstaat omdat een katachtige moedwillig het water in gaat om een stuk vlees eruit te vissen, dan wel om af te koelen, ben ik vergeten om van dit legendarische moment een foto/video te maken. Beetje jammer.

Natuurlijk bevat deze dierentuin ook krokodillen, sterker nog meneer Irwin heeft ervoor gezorgd dat deze diertuin de eerste en tot nu toe enige “Crocoseum” heeft. Niks meer dan een stadium gebouwd om een nogal ondiep zwembad waarin tweemaal daags een krokodil gevoerd word met wat dode kip. Toch is een bezoek wel de moeite waard, ze hebben er een leuke show van gemaakt.

Maandag de auto volgeladen en de weg gevolgd naar Hervey Bay. Morgen, woensdag, vertrek ik vroeg in de ochtend om met nog 8 andere reizigers in een gehuurde jeep Fraser Island te verkennen. C’est ca! Nu nog even relaxen voordat ik drie dagen op het strand ga kamperen

De hoofdstad van Nieuw-Zeeland heeft niet heel erg veel interessants te melden anders dan een flink museum en een dierentuin met zeer grappige waarschuwingen voor gevaarlijke dieren. Na een bliksembezoek aan beide, de avond door gebracht in het bruisende nachtleven. Gelukkig waren er nog een aantal andere dorstige reizigers die hetzelfde plan hadden. Het weer zat niet echt mee en ik had dan ook geen bezwaar om uiteindelijk weer verder te reizen naar de volgende stop.

Stop zoveel bleek een plaatsje met een mooie franse naam te zijn die nooit zo werd uitgesproken, welkom in Napier. Napier is uiteraard bekend om zijn aardbeving in 1931 en de wederopbouw in dezelfde periode wat leidde tot een overvloed aan Art Deco gebouwen. In de zomer is het een plaatsje met een goed strand en een zeer aantrekkelijke wijnstreek, in de winter een donker gehucht met meer nadelen dan voordelen en vooral een goeie hoeveelheid regen. Kortom na een nacht door te hebben gebracht in de lokale gevangenis (uiteraard omgebouwd tot hostel) door gekacheld naar Lake Taupo.

Lake Taupo is een van de meest toeristisch aantrekkelijke plaatsen in Nieuw-Zeeland, althans zo word het met de paplepel ingegoten door de lokale VVV. Het weer was hier dikke prima met zon overdag en flinke vorst gedurende de nacht. Het hostel was ongetwijfeld een van de beste waar ik tijdens mijn reis ben gebleven met een goeie keuken, huiskat en alweer een bubbelbad dat de hele nacht werd verwarmd. Nou heeft Lake Taupo zoals de naam al vermoed een meer. Blijkt dat de plas een oppervlakte van 69 vierkante kilometer heeft, vrij forse hoeveelheid water dus. Zo’n gat ontstaat niet zomaar en er is dan ook een redelijk gigantische vulkaan uitbarsting geweest in 180 nC die deze put heeft geslagen. Vanuit deze bron stromen 7 rivieren het meer in maar er stroomt er maar 1 uit. Deze uitgang heeft zoals elk nuchter mens al vermoed een flinke capaciteit en daarmee op sommige nauwe plaatsen ook een vrij omvangrijke kracht. Deze gezonde nuchterheid leidde in de jaren vijftig tot het plaatsen van enkele generators om stroom op te wekken voor het eiland. Tegenwoordig leveren deze stroom stations meer dan 20% van de gehele stroom capaciteit voor het noord eiland. Genoeg over de geschiedenis van Lake Taupo, wil je meer weten; de lokale VVV heeft heel aardig personeel in dienst met goede verhalen over de rijke geschiedenis van dit gebied.

Op naar Rotorua, een klein plaatsje bekend om de geisers en andere verwarmde waterbronnen. Nu zijn geisers en natuurlijk het verwarde water in de bronnen er omheen altijd fijn om resp. naar te kijken of in te liggen maar er is altijd wel een nadeel op te merken. Voor Rotorua is het de zwavellucht (H2S) die door deze warmwater bronnen vanuit diep in de aarde naar boven wordt gebracht. Zelfs na twee dagen roeien in deze lucht kan je niet wennen aan deze kauwbare constant aanwezige damp. Hier heb ik naast deze natuur verschijnselen ook mijn eerste echte kennismaking gehad met de Maori cultuur in het echt. Natuurlijk had ik al wel veel gezien in de museums in Nieuw-Zeeland maar het bijwonen van een cultureel gebeuren na het vertoon van de Mastercard maakte toch wel wat indruk. Na wat uitdagende dansen door krijgers mochten we het dorp betreden en konden we na een uur durende show aanschuiven bij een buffet. Vier uur na vertrek werden we alweer afgezet bij onze accommodatie. Natuurlijk as het allemaal wel een stuk spannender en leerzamer dan ik hier nu even uit de doeken doe maar ik bespaar iedereen het lange verhaal en presenteer een link naar het uitgebreide verslag op de website van het bedrijf inclusief foto’s. Toch handig dat hele Internet gebeuren.

Vlammen we meteen door naar Mount Maunganui waar ik al helemaal niks anders heb gedaan dan wat wezen drinken in de lokale Ierse pub en de volgende ochtend een 5km wezen hardlopen om de lokale Mount Maunganui. Kortom een van de weinige plaatsen die ik niet goed bezocht heb, aangezien het een badplaats is, is er ook helemaal niks te doen in de winter. Of ik er nou spijt van heb dat ik alleen maar Kilkenny’s heb gezien? Nou nee

Na een laatste rustgevende busreis op mijn route kwamen we uiteindelijk aan in Auckland, mijn eindbestemming. De buschauffeur had ons al gewaarschuwd dat er helemaal niks te doen was in deze plaats met de meeste inwoners van Nieuw-Zeeland behalve dan wat museums, een flinke hoeveelheid winkels en een nogal uit de kluiten gewassen toren. In deze volgorde heb ik en een aantal andere inmiddels bevriende reizigers deze bezienswaardigheden bezocht waarbij twee reizigers uiteindelijk een nogal idiote vrije val hebben gemaakt van de top van de toren naar beneden. Deze toren bleek de hoogste toren van het zuidelijk halfrond te zijn, interessant, waarbij de vrije val een slordige 192m was. Zie hier Dave en hier Elaine vallen (rechter muisknop en opslaan als), zo is dan ook maar meteen waar te nemen hoe goed wel niet de filmpjes zijn die mijn camera maakt.

Genoeg opschepperij over nietszeggende elektronica en terug naar de orde van de dag; de man is terug in Australië. Maar niet voordat er tijdens de laatste avond een slordige hoeveelheid alcohol werd genuttigd en ik drie Ierse meiden voor me had staan die zeer gevoelig het nummer “Extreme – More than words” voor me zongen (hint: klik die link en stereo op 10). Na het uitwisselen van wat email adressen en andere prullaria de volgende middag het vliegtuig ingestapt om tussen twee huilende baby’s uiteindelijk fris in Brisbane aan te komen (mede door de hulp van de uitstekende Qantas catering).

Nu alweer drie dagen terug in zonnige Brisbane en de papier winkel van de zaak in orde aan het brengen alvorens de registratie van de wagen te verlengen. Dit weekend proberen reizigers te vinden die mee willen reizen richting Cairns zodat ik begin volgende week kan vertrekken. Kortom de vakantie is voorbij en ik ben weer in mijn normale ritme: meer vakantie

Oja alle fotos uit Nieuw-Zeeland.

Vorige week aangekomen in Christchurch een pitoresk plaatsje aan de oostkust van het zuid-eiland. Ook hier hebben wij Europeanen de boel verpest door hiernaar toe te varen en de plaatselijke dieren op te jagen om mee terug te nemen naar ons desbetreffende koninkrijk. Inmiddels vergeven en vergeten en zijn we weer welkom omdat we nu geld brengen en zooi mee terug nemen (de lokale bevolking noemt het souvenirs).

Zoals eerder vermeld reis ik met de Magic bus de eilanden over en dit geeft me de vrijheid om me constant nergens zorgen over te maken. Ze halen je ‘s ochtends voor de deur op en vragen waar je hoelang wilt slapen alvorens ze het ook nog eens voor je boeken (en vaak met korting). Kortom een echte vakantie want hier hoef ik niet eens zelf te rijden. Het enige nadeel is dat je niet overal stopt en hierdoor sommige dingen mist, maar je kan altijd terug komen! Toch?

Vanuit Christchurch ben ik met de trein de Alpen overgestoken richting Arthur’s Pass om daar een uurtje te stoppen en te eindigen in Greymouth. Greymouth is een plaatsje met een brouwerij, een driving range en een kiezel strand. Ok, er zijn twee supermarkten maar dat is het dan wel weer. Ik verbleef in een zeer rustige accomodatie waar vroeger de bisschop van dit gebied woonde (de west kust) en nu is omgetoverd in een hostel. Het gehele hostel deed me denken aan Alfred Hitchcock films en Stephen King boeken, constant iets te stil maar soms ineens geluid om je heen van krakende trappen en vloeren ook al ben je de enige gast. En een woonkamer met een hele grote partij boeken waarvan 80% encyclopedien.

Na twee dagen de bus ingestapt om door te reizen naar Frans-Joseph, natuurlijk bij iedereen bekend om zijn gigantische gletsjer. Nou ben ik vrij nuchter over dat soort dingen dus er moet heel wat meer gebeuren voordat een flink stuk ijs mij verbaast. Blijkt dat het homp koud water niet veel meer doet dan liggen & elke winter wat groeien, kortom niet bijster interessant. De omgeving van de gletsjer was daarintegen heel erg mooi en ik heb dan ook een goeie wandeling kunnen doen. Verder was er een goeie backpackers bar met de nodige lotgenoten. Het hostel was gezellig maar vol met engelsen, niks mis mee betekend eigenlijk gewoon meer drinken dan slapen.

Na twee dagen door vervoerd naar Wananka en uiteindelijk Queenstown. Queenstown is de adrenaline stad van Nieuw-Zeeland en heeft meer dan 300 activiteiten die allemaal te duur zijn om over naar huis te schrijven. Naast het uitzoeken of de lokale ski gebieden opwaren, dat waren ze niet, twee grote wandelingen gemaakt en de lokale heuvels bedwongen. De ski gebieden zijn vier dagen na mijn vertrek open gegaan en ik zal helaas terug moeten komen om in Nieuw-Zeeland een keer te skieen. Gelukkig was er een bruisend nachtleven wat wel open was en na wat Chartreuse was het allemaal weer goed. Voor de apres-ski’ers onder ons, men wist niet hoe het de desbetreffende likeur gedronken moest worden en na wat uitleg waren we binnen anderhalf uur thuis met een zeer licht hoofd.

De volgende stop was Dunedin een kust plaats die vooral bekend staat om zijn universiteit en 19000+ studenten die er elk jaar verblijven. Naast de studenten waren er ook een aantal opmerkelijke gebouwen, kerken en een brouwerij. Deze brouwerij had een prima restaurant en daar dan ook gegeten terwijl de All Blacks (Nieuw-Zeeland’s rugby team) een potje speelden tegen Frankrijk. Met een historische 61-10 overwinning op Frankrijk zorgde Nieuw-Zeeland voor het vermaak en de fantastische schaap kotellet en een goeie hoeveelheid bier voor de rest.

Lake Takepo was de bestemming na Dunedin en dan is het fijn dat je niet hoeft te rijden of op te letten wat er om je heen gebeurt. In Lake Takepo aangekomen besloten hier een paar dagen te blijven want het is een klein plaatsje met een grote hoeveelheid natuur eromheen. Eenmaal ingecheckt en met een kop thee een gebruikelijk halfuur gespendeerd aan het kletsen met de receptie en een tour aanbevolen gekregen naar de lokale bergtop om sterren te zien. Nu klinkt het niet zo spectaculair maar dat was het wel! Er was geen maan of wolkje in de lucht. De gids was erg goed en uitgebreid in haar uitleg en wees hemellichamen aan voordat we met een telescoop we ze van dichtbij zagen. Omdat het een heldere nacht was, was het natuurlijk koud! -5 om precies te zijn en daardoor vroren je tenen eraf, maar dat maakte niet want het uitzicht was fenomenaal. En ik probeer nog niet eens te overdrijven, echt mooi

Om de trend, een plaats per alinea, door te zetten ben ik hierna weer aangekomen in Christchurch. Niet veel over te vertellen want ik was er al geweest, flimpje gepakt met een hoop reizigers.

Vandaag aangekomen in Kaikoura, bekend om de zee dieren zowel in de zee als op een bord. Net een kreeft gehaald in de lokale viswinkel en deze boze jongen gaat over twee uur het kokende water in. Om uiteindelijk gebakken met knoflook in de maag te belanden. Vanavond in het verwarmde bubbelbad een flesje riesling met wat mede reizigers meester maken en morgen reizen we naar Wellington.

Ik hoop dat iedereen het verhaaltje een beetje heeft kunnen volgen, heb het er in 1x uitgetypt. Gelukkig heb ik ook tijd gehad voor de fotos en die staan nu ook allemaal op de Flickr. Ole!

Groeten uit NZ!

Volgens mij is het alweer een week geleden dat ik een update heb geplaatst aldus is het wel zo netjes om even te laten weten wat ik in die tussentijd heb gedaan. Afgelopen zaterdag (26 mei) ben ik met Nathan meegeweest naar een strand toernooi (ultimate frisbee) in Coolangatta een goed uur rijden ten zuiden van Brisbane. Ik kon meespelen met een team dat de avond ervoor in de kroeg was samengesteld, kortom ik ad voor de verandering de beste conditie. Zeven wedstrijden later en de Power Rangers (wij dus) hadden 6 wedstrijden verloren en 1 gewonnen. Ik moet wel zeggen dat rennen op het strand zwaar onderschat word en je rent wat af met ultimate!

Na een gezamelijk diner heb ik me halverwege de terugweg af laten zetten in Surfers Paradise. Ik kan zeggen dat ik me na een paar dagen letterlijk afgezet voelde maar dat is achteraf gezien. Dit gevoel komt mede omdat Surfers Paradise verschrikkelijk ontzettend afschuwlijk immens commercieel is. Je kunt het vergelijken door de gehele oostkust van Spanje en zuidkust van Frankrijk te proppen op een vierkante kilometer inclusief vier extra grote pretparken en alle bijbehorende cafe’s, hotels, restaurants en clubs.

Zo onbevangen als ik die zaterdagavond aankwam ben ik na inchecken meteen meegegaan met de kroegtocht die elke zaterdag en woensdag word gehouden. Na een douche en wat pils de bus ingepropt om ‘gezellig’ met 240 andere engelsen het lokale etablissement te bezoeken. Een goeie zes uur later terug in de kamer met een groeiende kater en een grote hoeveelheid herinneringen die ik de volgende ochtend niet zo 1-2-3 kon plaatsen. De dagen erna veel gelezen en het hele strand overgelopen, want ik geef toe qua strand zit het wel snor in Surfers Paradise! Het weer zat absoluut niet mee, ik heb veel regen gehad en sporadisch de zon gezien. Kortom meer tijd om te lezen en wat bij te kletsen met andere reizigers.

Woensdag ben ik terug richting Brisbane gegaan om een reis te boeken naar Nieuw-Zeeland. Jazeker, gewoon doen. Voor iedereen die niet weet wat dit land is/doet, hier komen de hobbits vandaan en schreeuwen ze voordat ze sporten tenminste dat heb ik van horen zeggen. Vandaag dan toch maar een footprint gehaald om het allemaal even te checken.

Vrijdag 1 juni vlieg ik naar Christchurch en Maandag 25 juni naai ik er tussenuit vanaf Auckland. Kortom een 24 daagse reis die me over allebei de eilanden voert inclusief een treinreis door de alpen. De overige verbindingen zal ik met de ‘Magic Bus‘ voltooien inclusief de boot verbinding tussen deze twee eilanden. Helaas betekend dit dat ik Australie uit ga en dus zal mijn mobiele telefoon in tijdens de reis niet werken gelukkig ben ik nog wel steeds bereikbaar via email en natuurlijk via deze website!

Vandaag de ipod nog even updaten met nieuwe muziek en zorgen dat ik alles heb voor de reis. Vanavond staat er weer een goeie hardloop sessie op de planning en morgen spullen pakken en naar het vliegveld verkassen. Voor nu een fijne dag en de volgende update komt voor de verandering eens uit Nieuw-Zeeland.

Trouwens de Australische ABC (dus niet de amerikaanse versie) zend hier elke woensdagavond de show ‘The Chaser’s War on Everything‘ uit, klik op de link om de verschillende afleveringen te downloaden. Oja, het is humor. Je weet wel: leuk en lachen omdat het grappig is.

Sydney ligt inmiddels alweer een paar duizend kilometer achter ons en tijdens deze barre tocht is de wagen een paar nieuwe onderdelen rijker geworden. Zo besloot ze een klapband te krijgen midden op de snelweg nadat een 18-wiels-vrachtwagen-combinatie ons in de tegengestelde richting passeerde en was de batterij eindelijk aan het einde van z’n latijn ergens tussen lutjebroek en boerenhol. Nadat we de wagen voor het eerst in een garage op de brug van onderen konden bekijken hebben we de voorwiel ophanging weer netjes aan elkaar laten lassen en in Byron Bay hebben we er een nieuwe dynamo ingezet.

We hebben nogal een omslachtige route achter de rug. Eerst zijn we terug gegaan naar The Blue Mountains voordat we vandaaruit verder naar het westen zijn gereden om via Dubbo, Bourke, Cobar, Broken Hill, Silverton, White Cliffs en uiteindelijk weer via Cobar in Hillston terecht te komen. We hebben de tourtistische route genomen om eerst wat van het land te zien voordat we weer gingen werken.

Werken zegtie! Jazeker, alweer. We hebben de afgelopen twee weken non-stop op het land gewerkt. Nou zijn we niet wezen fruitplukken of katoenfrutten maar hebben we wetenschappelijk verantwoord meegeholpen met geologisch onderzoek. En dan ook nog eens specifiek gericht op het vinden van tin en koper (goud zou mooi meegenomen zijn maar dat zat er niet in).

Tom had, zoals eerder vermeld, een meid leren kennen tijdens de nationale kampioenschappen in Melbourne die werknemers zocht om te helpen met dit onderzoek. In Hilston aangekomen bleek dat onderdak, eten, reis kosten en bier werden vergoed dus hebben we het anker uitgegooid en wat handjes geschud. Naast die meid was er ook nog een andere kerel die meehielp met het technische aspect van het werk die vol zat met goeie verhalen over alle plekken op de wereld waar hij had gewerkt. Als laatste was er een stelletje dat de feitelijke leiding over het onderzoek had.

Het werk zelf was simpel en goed te doen. 12 dagen lang om 06:00 op en twaalf uur later terug naar huis. De bedoeling was het constant af- en oprollen van 230 meter lange kabels waarmee om de 10 meter ingegraven stalen pennen in totaal drie kabel lengtes werden uitgelezen om de weerstand van de onderliggende grond te berekennen. De verzamelde data wordt omgezet in een grafische weergave van de bodem en hiermee word bepaald waar er wel en niet moet worden geboord om de uiteindelijke tin te vinden.

Allemaal leuk en aardig behalve dat elke rol 45kg schoon aan de haak is en er voor elke derde lengte een verlengkabel moeten worden aangelegd. Kortom we hebben een slordige 15km aan kabel gelegd waarvan 12km ook nog eens verlengd werd. Hiernaast moest er om de 10 meter in een gegraven gat een stalen pen in de grond worden geslagen. Het gat was er om eventueel water in te gieten indien extra geleiding nodig was, wat betekende dat er ook weer met water gezeuld kon worden

De plaats van werken was de outback in de directe omgeving van Hillston waarbij we allerlei soorten natuur en weer hebben gezien. Sommige dagen waren verschrikkelijk heet en vooral de laatste dagen hadden we veel regen. Tijdens de eerste dag kregen we een huurwagen (4×4 jeep) waarmee wij onze werkzaamheden moesten verrichten. Dit was een gloednieuwe Ford Ranger met 20km op de teller, toen rook hij zelfs nog nieuw. We hebben de wagen zoveel mogelijk proberen af te trappen en dat is erg goed gelukt! Dwars door de modder (letterlijk) en in z’n twee 60 waren normale ochtendrituelen voor deze diesel.

Maar al deze pret ligt nu allemaal achter ons en het leukste gedeelte is nu dat ik een dikke factuur aan het uitprinten ben die binnenkort op me bankrekening binnenkomt. Tom vertrekt de 24e vanuit Brisbane naar Amsterdam om uiteindelijk in Augustus ergens terug te komen. Ik ga zelf verder reizen richting het noorden en werken in een fruitplantage om dat ook eens mee te maken.

Nu zijn we inmiddels via Tamworth, Byron Bay & Surfers Paradise in Brisbane terecht gekomen en kunnen we een paar dagen bij Nathan blijven logeren. Nathan hebben we leren kennen in Perth en hij is ook met ons meegereist toen we richting Margaret River zijn gegaan. Tom is zijn spullen bij ekaar aan het zoeken en verteld me allerlei verhalen wat hij gaat doen in Nederland, vreemd.

De fotos komen de komende dagen wel op internet en ik zal wel laten weten wanneer, voor nu een fijne avond/middag/ochtend vanuit een warm Brisbane

P.S. Tom had in Hillston nog een goeie kapper voor me gevonden!

Vorig weekend was tom in Melbourne de nationale kampioenchappen ultimate voor teams aan het spelenm ik neem aan dat tom daar zelf een stukje over schrijft. Ik zat ‘gewoon’ thuis maar ben een paar dagen goed op stap gegaan met bekenden uit Sydney, ook mooi. Zaterdag middag heb ik een wandeling gemaakt die me leide over de “Harbour Bridge”, via de loopkant (de andere kant is voor fietsers) kwam ik bij de enige pilaar terecht die je kunt beklimmen, 200 treden later krijg je een fantastisch uitzicht krijgt over de haven van Sydney. Er staan hier een paar panoramas van op me Flickr. Zondag had ik een concert in het “Sydney Opera House”, je weet wel dat witte ding in het midden van de haven naast die hangbrug die ik dus heb beklommen.

Het was een concert van het Symfonie Orkest uit Cologne en ze speelde drie verchillende stukken. Het eerte was van Vivaldi (de vier jaargetijden, welbekend), het tweede van Elgar en de laatste van Mozart. Als toegift kwam er een vioolconcert achteraan van Schubert. Ik moet zeggen dat ik altijd van muziek geniet maar dit was echt fantastisch, de akoestiek in die ruimte is echt grandioos, je hebt echt het idee alsof ze speciaal voor jou spelen! In totaal was het een goeie drie uur vermaak en het zal wel even duren voordat ik weer zoiets ‘speciaals’ hoor.

Afgelopen woensdag was een “Bank Holiday” wat betekend dat het gehele land vrij heeft. Specifieker was het zelfs “Anzac Day” wat een herdenkingsdag is voor strijders die hun leven hebben gegeven voor Australië. Nou is dit allemaal heel erg interesant en daarnaast ook nog eens heel erg treurig dat mensen voor vrijheid (of economische stabiliteit) moeten sterven. Maar voor mij betekende het een vrije dag, dus: stappen! De woensdag zelf als een echte zondag doorgebracht met niks doen en uitslapen, hoewel ik aan het einde van de dag maar een anderhalf uur ben gaan hardlopen om de gemiddelde productiviteit toch nog hoog te houden.

En dan komen we weer aan bij dit weekend, zoals ik al zei hebben we vrijdag de spullen ingepakt en zijn we zaterdag morgen vertrokken richting de Blue Mountains. Ik weet dat we er al zijn geweest maar het is een erg groot natuur gebied en daarom zijn we naar precies dezelfde plaats (Katoomba) terug gegaan. Zaterdagmiddag een grote wandeling in “Wenworth Falls” gemaakt met ontzettend spectaculaire uitzichten. Zie fotos voor meer informatie

Zondag, zijn we wezen “canyoning”-en, wat betekend dat je een snel stromend riviertje in een rotsklif naar beneden te voet betreed. Ik zeg te voet maar je hebt een 5mm wetsuit aan met sportschoenen, een helm, klim harnas en een rugzak met al je persoonlijke zooi erin. Kortom je probeert jezelf niet te bezeren terwijl natuur er alles aan doen om te zorgen dat dat wel gebeurd (koud, nat, slipperig en stijl). Uiteindelijk zonder kleerscheuren het einde van de klif bereikt waar een 30m lange waterval op ons wachte om nar beneden te abseilen. Gelukkig hadden we die ochtend al wat geoefend op 5, 16, en 30 meter rotswanden om te zorgen dat we een beetje vertrouwen kregen in het touw voor dat we de waterval probeerden te bedwingen. Ik moet zeggen dat ik het allemaal erg leuk vond, zelfs met val-angst. Omdat het hele gebeuren zich afspeelde in een natte omgeving (lees; snelstromende beek) heb ik geen fotos kunnen maken en dus moet je me maar op mijn woord geloven dat het heel erg mooi en spectaculair was!

Morgen (maandag) hoef ik niet te werken en ik ben erg benieuwd wat we gaan doen. Tom heeft tijdens de nationale kampioenschappen een meid leren kennen uit Tamanië die onderzoek doet op geologisch gebied in de outback van Australië. Toen hij hoorde dat ze werk heeft voor mensen inclusief een vergoeding ($200 per dag) heeft hij meteen gezegd dat wij komen werken. Het lijkt me erg interesant plus is meer geld altijd welkom, we zouden aanstaande zondag moeten beginnen.

Voor nu, trouwe lezer, een fijne dag en ik heb natuurlijk wel wat nieuwe fotos op Flickr gezet (in Sydney & Sydney – Blue Mountains) zodat er ook nog wat te zien is zonder dat je een heel boekwerk moet doorlezen.

Oja, ole PSV & leve de Koningin!

Een baan zoeken was mijn bezigheid de afgelopen week en een baan zoeken is mijn bezigheid de komende week. Vorige week maandag nette schoenen en broek gekocht en meteen twee solicitaties als programmeur gehad. Beide niet geworden omdat een Australische kandidaat de voorkeur had. Vandaag en woensdag heb ik weer een solicitatie. Als ik de komende dagen niks kan vinden gaan we het een stapje “lager” proberen door wat helpdesk werk te zoeken. Als dat niet lukt ga ik wel in een kennel werken of op een paintball baan als “levend aas”, kortom elk redelijk baantje wat geld opleverd (suggesties welkom).

Dus, ik heb vernomen dat Lost hier komende week gaat beginnen met seizoen 3 (ja dat is goed nieuws ). Naar de film gaan we geregeld, er zijn hier genoeg bioscopen waar je makkelijk na de film kunt blijven zitten om voor niks er nog 1 of 2 te kijken. Afgelopen weekend heb ik mijn eerste museum in Sydney bezocht, dit was het Powerhouse museum en niet echt de moeite waard. Ook ben ik het casino maar eens ingegaan en met meer geld van de roulette tafel gegaan dan gekomen, er is een redelijke pokerroom waar ik binnenkort maar eens een avondje ga zitten kneuzen aan de $1/$2 of $5/$5 tafels.

Zoals een aantal lezers weten was ik toen ik nog in Nederland was bezig met het verzinnen van een lijstje dingen die ik wil doen voordat ik het Australie verlaat, helaas is die lijst nooit afgekomen maar ik wil eigenlijk wel een compleet lijstje hebben. Daarom is er nu voor iedereen die zich verveeld aan de bovenkant van deze pagina een top 10 te vinden. Nu nog incompleet, maar druk op zoek naar meer activiteiten. Deze pagina is in het engels zodat eventueel ook de lokale bevolking wat suggesties kan doen. Maar gelukkig is de strekking voor iedereen hetzelfde: participatie. Succes met het verzinnen van iets origineels en ik ben benieuwd wat eruit komt! (geen verplichting tot deelname)

Tom heeft de afgelopen dagen zijn duits bijgespijkerd en ook een paar dagen vrij gehad. Deze week wil hij weer gaan werken of een andere baan vinden want dit werk ligt hem niet zo. Ik ga weer vrolijk verder met het versturen van sollicitatie #64 en wens iedereen een fijne maandag!

Werk zoeken is nu dus de grootste prioriteit geworden. Via allerlei websites gewoon software bedrijven mailen en me CV doorsturen is de bezigheid voor de komende dagen. Stappen zit er ook nog wel in, we hebben een hoop mensen uit andere steden hier in Sydney weer terug gevonden en we gaan geregeld de hort op met z’n allen. Tom heeft al werk gevonden voor de komende drie dagen, hij werkt van 7:00 tot 22:00 (ja ‘s avonds) maar ik weet nog niet precies wat hij doet vandaag is zijn eerste dag.

De fotos zijn geupdate (honderden, eindelijk), internet is hier overal aanwezig en je kunt letterlijk aanschuiven bij de aziaten die hier constant spelletjes zitten te spelen of videos aan het bekijken zijn. Groeten vanuit een warm Sydney!

Aangekomen in Sydney en gisteren na 8 uur wachten in de Botanical Gardens het vuurwerk gezien, aan de linkerhand hadden we de harbourbridge en aan de rechter was het Opera House kortom een leuk plekje.

Het heeft ons drie dagen gekost en uiteindelijk hebben we nog twee lifters kunnen meenemen. Giovanni (36/M/Ita) en Yvonne (38/F/Ger) hadden uiteindelijk op onze advertentie gereageerd en die hebben we dus ook meegenomen in ons slagschip waarmee we nu iets meer dan 7500km hebben afgelegd. Vanuit Melbourne hebben we niet veel meer gezien dan heel erg veel drukte omdat het vakantie is en dure campings omdat het …

Aangekomen in Sydney hebben we de lifters afgezet in het centrum en hebben Tom en ik een plekje kunnen vinden op een camping 9km van het centrum. Hier blijven we nog maximaal twee nachten om uiteindelijk in een kamer of iets te belanden als het maar niet te duur is.

Gisteren hebben we ook Niek & Anneke gezien (zie link aan de rechterkant van het scherm) en die maken het hartstikke goed. Waarschijnlijk kunnen we in hetzelfde huis als Niek een kamer krijgen die goedkoop is en dichtbij het centrum maar daar horen we vandaag of morgen meer over. Vanaf vandaag op zoek naar een baan en woonruimte en verder Sydney verkennen.

Iedereen een fijne nieuwjaarsdag (en geniet van die welverdiende kater)

We zijn vanuit Adelaide vertrokken richting “Kangeroo Island” met een tour. Maandagochtend betekende dat vroeg op en met een bus richting de eerste stop: een surf les. Na wat introductie praat over hoe surfen werkt mochten de wetsuits aan en gingen we wat rennen en stretchen. We kregen foam surfboards omdat we beginners waren en we hiermee niet meteen onszelf konden bezeren (echte surfboards zijn van foam met een laag fiberglas). Het strand zelf was redelijk vlak dus de golven kwamen een voor een geleidelijk binnen wat ons de beste mogelijkheid gaf om het surfen te leren. Na een poging of twee is het gelukt om te blijven staan, hoe verwonderlijk het ook is. Ik ben een “regular”, wat betekend dat je met je rechter voet achter staat en niet andersom want dan ben je een “goofy” (zelfde systeem als met snowboarden). Na anderhalf uur moesten we ermee ophouden hoewel Tom en ik liever nog een uurtje waren door gegaan, het is een goeie sport want je zwemt jezelf helemaal kapot tegen de golven in.

Na de surfles was het tijd om te vertrekken richting de bbq om daarna direct door te gaan richting de boot die ons in 40min naar “kangeroo island” ging brengen. Met twee boten werden we in rap tempo op redelijk ruw water vervoerd naar een van de meest mooie eilanden van Australie (ach, zo staat het in de folder). De reis over zee was erg leuk, ik had met dit weer misschien niet een ijsje 30sec voor vertrek moeten verorberen. Maar gelukkig was ik zeewaardig genoeg om de ijspret allemaal binnen te houden. Aangekomen op het eiland was het even wachten voordat we de grote 4wd konden inpakken om naar de boerderij te vertrekken waar we twee nachten gingen overnachten. Het leek mij een mooi moment om iedereens naam te leren kennen dus stelde ik voor om “krantenmeppertje” te spelen. Na wat uitleg en wat voordoen snapte bijna iedereen de bedoeling en binnen 30min was er niemand meer die iemand te pakken kreeg met de krant.

De tocht naar de boerderij was er een van een uur dwars over het (kleine) eiland van 50km x 150km. De 4wd was een soort verlengde jeep waar we met 14 man in konden, om de een of andere reden is dat alle dagen een comfortabel voertuig geweest ook al ziet het er niet zo uit. De boerderij lag aan een mooi stukje weiland met alle voorzieningen aanwezig. Aangekomen werd ons door lisa (de gids, dreadlocks, een goed aussie accent) verteld dat we binnen konden slapen hoe wel we dit niet wilden. Na wat doorvragen bleek dat er ook een mogelijkheid was om buiten te slapen in een swag. Een swag is een canvas zak waarin een matras zit waarop je kunt slapen zodat je niet nat wordt van de regen of het koud krijgt van de wind. Na een korte rondleiding over het erf hebben we onze eerste koala’s gezien, grappige beesten die behoorlijk kortzichtig zijn (ze zien je pas vanaf 50cm). Met Max (17/M/NL) zijn we op zoek gegaan naar een goed plekje buiten en we hebben er een goede nachtrust gehad met een fantastisch uitzicht over de sterren.

De volgende dag hebben we een vuurtoren, zeehonden, grote stenen en wat verschillende stranden gezien. Het weer zat niet echt mee maar het was wel droog, dus bij elk strand zijn tom en ik gaan zwemmen wat niet door iedereen gezien werd als een goed idee. Maar je bent er toch en de volgende keer dat je dit stukje zee ziet kan nog wel even duren. ‘S avonds na een grote maaltijd hebben we tijdens een kampvuur wat andere mensen overtuigd dat buiten slapen niet zo koud was en dat ze best buiten konden slapen. Uiteindelijk zijn we met 7 personen beland onder een oude dode boom in het midden van een weiland honderden meters van de boerderij vandaan. Het was een heldere nacht en het aantal sterren in zo’n omgeving is ongelooflijk.

De laatste dag hebben we vallen uitgezet voor rivierkreeften in een kreekje in de buurt en zijn we wezen zandboarden (zelfde als snowboarden alleen op …) op duinen die ze “Little Sahara” hebben gedoopt. Hierna snel terug richting de boerderij om via de rivier de vallen op te halen en uiteindelijk 25(!) kreeften erin terug te vinden. We hadden er maar 9 nodig dus hebben we alle mannetjes er tussenuit gevist en alleen de grootste 9 meegenomen. Na wat waterkoken en Tom richting de pan dirigeren hebben we ze allemaal gekookt en natuurlijk gebakken met wat boter en knoflook. Ik moet zeggen dat ze heerlijk waren. Na deze laatste maaltijd met de groep was het terug richting de boot om terug te varen richting het vaste land.

De reis terug met de boot was in zonnig weer met 30c en een vlakke zee. De kapitein/schipper/bestuurder zag wat dolfijnen en keerde gelukkig om, zodat ze een heel stuk mee hebben gezwommen met de boot. We hebben geprobeerd om de schipper warm te krijgen om wat dolfijnen te speren, maar om de een of andere reden kregen we alleen wat boze blikken terug. Aangekomen op het vaste land zijn we na een korte reis terug aangekomen in Adelaide, het hostel had nog een kamer voor ons vrij gehouden en daar aangekomen kregen we een warm onthaal van alle bekenden die er nog waren (stuk of 20).

De volgende dag zijn we ‘s ochtends vroeg vertrokken richting Melbourne via “The Great Ocean Road”. Gelukkig hadden voordat we vertrokken op onze tour naar “kangeroo island” wat pamfletten opgehangen met de mededeling dat we op zoek waren naar maximaal drie backpackers die mee wilden reizen in de richting van Sydney. De avond dat we terug kwamen van onze tour hebben we twee duitse meiden ontmoet die een sms hadden gestuurd omdat ze dus met ons mee wilden reizen. Na een stortvloed van vragen waren de meiden het eens dat ze wilden mee reizen. De derde persoon was wat makkelijker en besloot om de volgende ochtend om tien uur gewoon naar ons hostel te komen, ook een meid maar een finse.

Dus Anne (24/F/Fin), Laura (19/F/Ger) en Corinna (19/F/Ger) mochten achterin zitten om te vertrekken richting Melbourne. De eerste dag was een hele koude omdat het begon te regenen en we erachter kwamen dat onze verwarming van de auto niet werkt. Dus na een goed uur in de kou zitten omdat de auto ook een goede doorstroming van lucht heeft, ook al staat deze uit, besloten de meiden dat de slaapzakken, kussens en dekens erbij moesten komen. Ikzelf kwam er na een uurtje rijden in de regen achter dat de auto ook lekte aan de bestuurders zijde precies boven het gaspedaal. Helaas had ik slippers aan dus werden me voeten wat kouder dan normaal. Gelukkig is het een goed klimaat en na een koude nacht waren er weer wat warmere dagen

Ik kort het komende stukje wat in omdat je vooral zelf “The Great Ocean Road” moet ervaren. Deze weg loopt langs de kust en is in de periode na de oorlog aangelegd door de soldaten die terug kwamen van de oorlog. Vanuit Warrnambool start de weg die heel het stuk langs de kust loopt uiteindelijk richting Torquay. In Warrnambool zijn we nog even op stap gegaan in de lokale kroeg. Australiers gaan op stap zoals de Engelsen het doen: jezelf binnen een korte tijd helemaal kapot zuipen, wat vechten en uiteindelijk naar huis gaan in een staat die zo dronken mogelijk is. De dag erna (een zondag) zijn Tom, Laura en ik naar een manage gegaan om paard te gaan rijden. Deze manage bood voor $50 een 2,5 uur durende rit aan over de duinen en het strand, ik moet zeggen dat het best leuk is zolang het je lukt om gelijk met het paard te blijven bewegen en er niet tegenin gaat. De fotos zijn iig hilarisch, zoals ik zelf had verwacht ziet het er erg onnatuurlijk uit als ik een paard bestijg.

De volgende ochtend zijn we de weg op gegaan en hebben we “London Bridge”, “Loch Ard Gorge” en “The Twelve Apostels” bezocht. Die ochtend was de finse meid ervandoor gegaan om op een snellere manier Melbourne te bereiken (in goed overleg uiteraard). We zijn hierna met z’n vieren bij alle toeristische stops gestopt om rond te kijken. Uit eindelijk aangekomen in Apollo Bay waar we hebben overnacht om de volgende dag door te stomen richting Lorne waar we de Eskine Falls hebben bezocht (pitoresk 30m watervalletje). Die dag zijn we uiteindelijk beland in Anglesea waar we twee nachten zijn gebleven omdat we op Bells Beach wilden surfen. Bells Beach is het surfstrand van Australie omdat de golven precies goed binnen komen om een zo lang mogelijke surf te realiseren. Elk jaar worden hier de kampioenschappen gehouden en alles in de omgeving van Anglesea & Torquay staat in teken van surfen. Het surfen ging erg goed en we konden de duitse meiden redelijk goed uitleggen wat ze moesten doen om te kunnen blijven staan.

De meiden zijn alleen wat jonger en dit zorgde voor wat problemen omdat ze alleen maar bij de ouders hebben gewoond. We kregen vooral veel vragen om onze oren omdat ze waarschijnlijk bezorgd waren of we alles wel goed zouden doen. Al met al hebben we ze lekker kunnen plagen door constant alles we zegden na te doen in een overdreven Arnold Schwazenagger accent, maar dan ook echt alles.

Na de twee dagen in Anglesea zijn we vertrokken naar de laatste stop op “The Great Ocean Road”: Torquay. Aangezien deze plek het dichtste bij Melbourne ligt is dit de plek waar alle grote surf merken een kantoor en factoury outlet hebben. Denk bijvoorbeeld aan Rip Curl, Billabong, Quicksilver en Reef. We hebben er ook het surf museum bezocht met alle historie over de sport. Na een overnachting in Torquay was het tijd voor de laatste spurt richting Geelong en uiteindelijk Melbourne. In Geelong hebben we de Geelong Art Gallery bezocht waar we een aantal mooie werken hebben gezien.

Die middag zijn we aangekomen in een hectisch Melbourne, het was de vrijdag voor kerst en aan het eind van de middag. Ik hoef denk ik niet uit te leggen wat voor verkeer er was en hoe druk het was. We hebben er gewoon wat langer over gedaan doordat we niet de snelste route kenden. Nadat we de duitse meiden bij een hostel hebben gedropt zijn we aangereden richting Yarra Junction waar mijn oom woont (broer van mijn moeders vader). Yarra Junction is een klein plaatsje ongeveer een uur en een kwartier buiten Melbourne, dit wordt gezien als een korte afstand.

De zaterdag hebben we doorgebracht met een bezoek aan een dierentuin met alleen inheemse dieren (lees; koalas, vogelbekdieren, kangeroes, walibi’s etc). Na een bezoek aan alle dieren en wat rondlopen tussen de slangen en spinnen hebben we een show bezocht over de roofvogels uit de omgeving. Dit deden ze heel erg goed en kregen we de dieren van erg dichtbij te zien. De zondag zijn we Melbourne in gegaan om de dag voor kerst de museums te bezoeken. Er zijn hier twee grote museums het “Melbourne Museum” met alles wat niet onder kunst valt en de “National Gallery of Victoria” waar alles onder valt met betrekking tot kunst. We hebben de hele dag er doorheen gestruind en alle beschikbare europeesche kunst in de periode van 13e tot 19e eeuw bekeken. Er was een speciale tentoonstelling over Manga en eentje over Sneakers (ja, de sportschoenen). Beide hebben we uiteraard doorgelopen, de manga tentoonstelling was erg mooi. Bij de europeesche kunst waren ook een aantal werken van Monet, Manet en Rembrant. Rembrants controversiele zelfportret (of dit het nu wel of niet is) hangt hier ook.

Dezelfde zondag was ook het moment dat we een nieuw pamflet moesten ophangen om lifters te vinden voor onze reis richting Sydney a.s. woensdag of donderdag. We proberen voor de 31e aan te komen maar dat is pas volgende week. Nu is het kerstmis en is de hele familie aanwezig, we hebben net lunch gehad met een grote hoeveelheid aan eten en straks is het ook nog diner. Het weer is hier een beetje wisselvallig we hebben de laatste twee dagen veel regen gehad, maar zoals jullie waarschijnlijk gehoord hebben heeft er hier een kleine bosbrand gewoed ter grote van Limburg. Regen kwam dus als een zegen omdat al het brandweer personeel nu weer naar huis kan en ze met de familie kerst kunnen vieren.

Tweede kerstdag bestaat hier niet echt hoewel ze er wel een naam voor hebben: Boxing Day. Tijdens 2e kerstdag wordt er hier alleen maar gesport en geshopt, alle grote sport evenementen beginnen dan. Ook het cricket start weer met nog een “Test Match”. Het is eigenlijk de 4e van de 5 wedstrijden en aangezien Australie de laatste in Perth heeft gewonnen hebben ze de series al gewonnen maar ze spelen toch de laatste 2 uit om Engeland te vernederen ofzo.

Volgende stop is Sydney en van daaruit ga ik een poosje werken en vaste plek zoeken om te wonen. Binnenkort komen er ineens een hele stapel fotos bij maar vanuit hier kan het niet echt omdat het internet wat langzamer is (inbel). Ik ga nu eens verder met de Punch en de grote hoeveelheden voer! Voor iedereen een fijne feestdagen en (alvast) een gelukkig nieuwjaar (als ik je niet meer spreek).

In Australie mag je net als in Nederland een wapen bezitten als je een vergunning hebt. Maar de regels waren hiervoor vroeger soepeler en daarom zijn er hier nu meer schietbanen, verenigingen en wapens voorhanden dan in Nederland. We hadden allebei nog nooit een wapen afgevuurd dus het leek mij wel eens tijd dat we dat gingen doen.

Met het pakket dat we hebben gekozen kon je met vier hand wapens en 1 shotgun schieten. De handwapens waren een Glock 17, Glock 45, Magnum .357 en Magnum .44 van de shotgun heb ik helaas niet het merk en type (ik neem aan dat iemand vast wel het model in het commentaar zal zetten). We kregen respectievelijk 30, 10, 12, 6 en 5 kogels om mee te schieten.

Het is een raar gevoel om met een wapen te schieten, aan de ene kant is het heel erg machtig en aan de andere kant herrinert elk schot je eraan hoe dodelijk deze dingen wel niet zijn. Gelukkig hadden we vooraf genoeg instructie gehad om alle handeling zelf veilig uit te kunnen voeren. De Glock’s zijn heel erg licht en schieten erg gemakkelijk. De 17 is een lichter kaliber wapen dan de 45 maar ik vond de 45 fijner om vast te houden en om mee te schieten (hoewel ik dit niet had verwacht). De twee Magnum’s zijn revolvers met een nog forser kaliber, het overhalen van de trekker kost wat meer kracht en de terugslag is net wat groter. De .44 is gewoon een kanon.

Aan het einde hebben we dus even kunnen schieten met een shotgun. Het was een type shotgun wat herlaad met een hendel aan de onderkant waardoor de lege huls eruit wordt geforceerd en een nieuwe erin gaat. Tom zag dat er een robberen dop aan het einde van de kolf zat, dus hebben we die er maar af laten halen. De instructeur vond dat een verstandige keuze maar waarschuwde dat we nogal wat kracht tegen onze schouders zouden krijgen. Je zult zelf met een shotgun moeten schieten om te snappen hoeveel kracht erachter zit, het is wel heel erg leuk om te doen!

Er zijn wat fotos gemaakt en we hebben het er goed naar ons zin gehad. Vanavond is het hier pizza avond en morgen vertrekken we naar “Kangeroo Island” om daar met een 4×4 in drie dagen het eiland te gaan bekijken. Adelaide is verder een hele mooie stad waar veel te doen is, we hebben een paar dagen van 39c en 42c graden gehad waardoor je een airco in de slaapkamer leert waarderen. Woensdag avond komen we terug van het eiland en donderdag ochtend vertrekken we langzaam richting Melbourne.

Vanuit Albany zijn we met de auto richting de Eyre Highway gegaan, dit is een snelweg die loopt van west naar oost langs de zuidkust van Australie. De route is nogal afgelegen en heel erg recht, inclusief de langste rechte stukken in het hele land (zie fotos).

In Albany hadden we het geluk dat iemand had gereageerd op een oproep die we in de hostels hadden achter gelaten omdat we opzoek waren naar 1 of 2 personen die mee wilden rijden richting Adelaide/Melbourne/Sydney om de benzine kosten te drukken. We vonden dus iemand, ze heet Sandy en is een duitse meid van rond de 30 (ze wil haar echte leeftijd niet prijs geven). Ze is aardig en vooral stil, maar dat maakt niet uit want de benzine wordt er goedkoper door Ze gaat vanuit hier (Adelaide) een andere lift zoeken omdat wij hier nog wat langer blijven maar daar straks meer over. Verder is ze vegetarisch, rookt en allergisch voor katten.

De reis over de snelweg ging erg voorspoedig, in het begin hadden we een probleem met een band maar na het ophoesten van $130 zat er een nieuwe op en die rolt nog steeds prima. Behalve dat het een lange reis is over een verlaten snelweg met weinig andere reizigers is het een reis die we in twee dagen hebben afgelegd. Onderweg zijn we blijven slapen in een motel met een verlaten zwembad & tennisbaan. Ernaast was een autokerkhof en dit leverde een paar mooie fotos op, tom heeft natuurlijk de mooiste gemaakt en die proberen we nog op internet te zetten.

LPG bleek onderweg overal beschikbaar en we hebben hierdoor een goedkope reis van kunnen maken. Om de 200km is er wel een benzine station en op lpg hebben we een bereik van rond de 400 (1 op 7). Tijdens onze reis hebben we een aantal dingen geteld die we onderweg tegen waren gekomen. De uiteindelijke score is 124 dode kangeroes en 56 roadtrains. De dode kangeroes spreken voor zich maar de roadtrains zijn eigenlijk grote vrachtwagens, je probeert gewoon de tijd te doden als je op een recht stuk rijd van 150km

Na de lange reis zijn we na een nachtje in Port Augusta aangekomen in Adelaide. Adelaide had deze week de tweede uit de reeks van vijf cricket wedstrijden tussen Australie en Engeland die “The Ashes” heten. Gisteren zijn we op de 5e en laatste dag van de wedstrijd hier langs het stadion gegaan en hebben we de laatste 2 uur meegekeken. Het was een spannende wedstrijd (ja dat kan) en uiteindelijk won Australie met nog maar drie “overs” te gaan. Kortom een dolle boel.

Voordat we deze uitbundige wedstrijd bezochten waren we langs het zuid Australische museum in het centrum gegaan. Ook hier stond er weer wat in het teken van cricket aangezien dit een behoorlijk belangrijke wedstrijd serie is. Een zaal van het museum had de beker voor “The Ashes” met het verhaal erbij waarom het zo heet. Ik bespaar je de details want zo heel erg boeiend is cricket historie niet. De overige zalen van het museum waren gevuld met objecten uit Papua Nieuw Ginea, Fiji en natuurlijk een grote verzameling over aboriginals. We zijn uiteindelijk in twee etappes naar het museum gegaan met lunch pauze ertussen.

De eerste twee nachten in Adelaide hebben we ervoor gekozen om in Glenelg te verblijven dat een voorstad is aan de kust. Hier hebben we uiteraard ook weer wat strand gezien en wat langs de boulevard gelopen. Vandaag zijn we aanbeland in het centrum van Adelaide in een groter hostel waar wat meer te doen is, zo is er vanavond een gratis barbeque. We blijven hier t/m maandag ochtend om dan met een tour mee te gaan richting “Kangeroo Island”.

De tour is over drie dagen en tijdens deze korte reis gaan we naar klein eilandje 120km ten zuiden van Adelaide. Hier leven heel veel kangeroes en walaby’s in “het wild”. We gaan met een groep van maximaal 11 personen met een charter boot richting het eiland, er zijn ons dolfijnen belooft tijdens deze bootreis. Als het goed is gaan we dan daar nog zwemmen, surfen, snorkelen enz. De komende dagen is het Adelaide verkennen en kijken wat het nachtleven ons hier brengt.

Tijdens de laatste dagen van de WUCC waren we behoorlijk goed bevriend geraakt met Nathan een Australische gast uit Brisbane die zowel voor de kampioenschappen als voor een bruiloft in Perth was. Tom stelde voor om met z’n drie’n een auto te hure/kopen en richting de zuidwest kust van Australie te rijden. Na wat overleg werd het duidelijk dat kopen een beter idee was en dat we het beste op dinsdag konden vertrekken. De maandag hebben we gebruikt om een auto te vinden en dat is gelukt. We hebben uiteindelijk een Ford Falcon GL Sation Wagon gevonden voor $1400, hij rijd op LPG en benzine en dat scheelt nogal (ui 1987 met 244.000km op de teller).

Dinsdag zijn we vertrokken richting Bunburrey waar Nathan familie had waar we konden blijven slapen. De stranden aan de zuidwest kust zijn bekend vanwege de uitstekende surf condities. Aangezien we nog niet kunnen surfen zijn we gewoon het water in gegaan om de twee tot drie meter hoge golven met het lichaam te bedwingen. Af en toe ging dat goed maar meestal werden we gewoon meegezogen door de kracht van de golf. We konden dus blijven slapen bij de familie van Nathan, dit waren Brian en Marleen met een leuk afgelegen huisje inclusief zwembad. In de garage waren drie luchtbedden opgeblazen, kortom effectieve primitiviteit. Hier hebben we dus ook onze eerst kangaroes gezien tijdens een avond wandeling met Brian, totaal een stuk of 20 met een paar kleintjes.

De woensdag en donderdag waren we in Margret River op een lokale camping gebleven in een tent die Nathan had meegenomen. Helaas hadden tom en ik alleen een slaapzak dus we hebben de grond eens geprobeerd die eigenlijk best wel goed sliep. Tijdens deze twee dagen hebben we verschillende stranden bezocht en zijn Nathan en ik eens op wijn tour gegaan bij een aantal wijngaarden (er zijn er hier honderden). Woensdag zijn we richting het meest zuitwestelijke puntje van Australie gegaan, dit was een vuurtoren en het viel allemaal maar een beetje tegen. Vergelijk het maar met een bezoek aan het drie landen punt.

Diezelfde dag zijn we ook naar “The Jewel Cave” geweest, een grot uit een reeks van drie lokale grotten. We zijn heel aardig door de grot geleid door een lokale gids “Jonh”. Tja, het was een grot het was er koel en donker met mooie stukken steen en goed belichte grote holtes. Hierna zijn we richting een brouwerij gegaan waar we (hoe onwaarschijnlijk ook) we niks hebben gedronken. Wat er wel gebeurde is dat Nathan ons heeft uitgelegd hoe Cricket werkt! Nooit verwacht dat het interessant zou kunnen zijn, maar ik kan me nu wel voorstellen dat de uitslagen wel leuk zouden zijn om te volgen.

Vrijdag hebben we weer geslapen bij Brian en Marleen, hierna zijn we op zaterdag weer terug richting Perth gegaan waar Nathan een bruiloft had later op de dag. Tom en ik zijn richting een K-Mart en Target gegaan om allerlei spullen (zoals een matje) in te slaan voor onze reis richting Sydney. Zaterdag konden we blijven slapen bij een duitse vriendin die we hebben leren kennen tijdens de WUCC, ze werkt in Perth en heeft samen met een andere duitse meid (die op een tour was richting Albany) een klein maar comfortabel appartement hebben in het centrum. We hebben als bedankje voor haar gekookt en haar mee naar Borat genomen (ook de 2e keer is hij leuk). Zij moest de volgende ochtend werken en wij zijn daarom alleen richting het centrum (Northbridge) gegaan om nog wat te gaan drinken.

Zondag zijn we rond tien uur vertrokken richting Albanay waar we onderweg zijn gestopt in een natuurreservaat waar we zeer goedkoop in een hut konden overnachten ($15 voor ons beide). In dit natuurreservaat komen de grootste bomen van Australie voor. De volgende ochtend zijn we dan ook maar meteen twee uur gaan wandelen en hebben we allerlei “Big Tree Groves” bezocht. De bomen hebben een lengte tot 85m, de mooiste hebben we gezien waren in “The Valley of the Giants” waar je via een loopbrug door deze monsters heen kunt lopen tot een hoogte van 40m (ging best redelijk met me val angst).

Nadat we een stop hadden gehad en richting Albany wilden rijden kwamen we erachter dat we een lekke band hadden, gelukkig hadden we alle spullen achterin liggen en was hij zo verwisseld. Een lokale bandenboer heeft de lekke band gerepareerd voor $7 die nu dus weer netjes in de achterbak ligt te wachten. Uiteindelijk zijn we heelhuids aangekomen in Albany en hebben we kunnen slapen op een mooi plekje op de lokale camping.

Vandaag is dinsdag en we zijn het stadje eens aan het bekijken en de lokale 2e hands winkels aan het plunderen. Woensdag of donderdag willen we hier vertekken richting Adelaide maar we zijn nog druk op zoek naar twee of drie reisgenoten die willen delen in de bezine kosten. Er staan weer wat fotos op internet maar nog niet allemaal misschien dat ik morgen nog even tijd heb maar dat is morgen

De groeten uit een bewolkt Albany.

Zondag heb ik eens de tijd ervoor genomen om Hong Kong eens wat beter te leren kennen. Ik had zaterdag al een drie daagse metro pas gehaald en die gebruik ik sindsdien constant. Nadat ik goed had uitgeslapen ben ik direct door gegaan naar “The Peak”, dit is een toeristische attractie bovenop een berg. Je gaat met een tram die in een hoek van 45 graden even de 400m hoge berg beklimt, hierna sta je bovenop een behoorlijk gebouw waar je uitzicht hebt over heel Hong Kong. In dit gebouw bevinden zich rond de 20 restaurants waar je altijd een mooi uitzicht hebt over Hong Kong. Ik heb het restaurant gekozen waar de meeste chinezen gingen eten en heb een visschotel laten aanrukken (bleek een goeie keus).

Na deze flinke lunch besloot ik de weg terug maar eens even uit de drukte te gaan en de weg naar beneden te voet te doen. Dezelfde stijlheid als naar boven bleek ook hier normaal te zijn, het was er dan weer wel rustig en er waren dus op een aantal ouderen na bijna geen mensen om je heen. Dat was ook wel eens fijn aangezien Hong Kong geen spits kent: het is altijd overal druk. Na deze drie uur durende terugtocht heb ik SoHo onveilig gemaakt door er twee uur als een lange europeaan doorheen te wandelen. SoHo bestaat uit kleine steegjes en grote winkelstraten die net als alle andere vol hangen met de grootste neon reclame. Er worden vooral kleren en “antieke” spullen/rommel verkocht.

Hierna de metro gepakt richting Causeway Bay om in een foodcourt (een luxe benaming voor een verdieping van een warenhuis waar ze alleen maar eten verkopen) wat te gaan eten. Na wat rondneuzen heb ik de gemarineerd kip met rijst en boontjes genomen. Terug in de hotel kamer erachter gekomen dat ik mijn schoenen die dag bijna kapot heb gelopen, ik denk dat ze Perth nog wel kunnen halen want hier kennen ze maat 45 niet.

De afgelopen paar dagen vielen mij een paar dingen op, hoewel er hier verteld wordt dat men engels spreekt versta je er geen hol van. Dit leverd dan ook hilarische taferelen op als het gehele personeel van establisement aan elkaar staat uit te leggen wat ik nu precies bedoel. Voordat ik ging vroeg ik me af wie hier dan in China de friettenten zou overnemen, nou dit blijken de Indiers en Pakistanen te zijn. Ongeveer een derde van de eetgelegenheden is van deze jongens, hoewel hun “core-business” nog steeds het slijten van goedkope shirts en namaak horloges is (hey boss, boss, you want to buy watch, tailor shirt, special price for you, yes?).

Verder rijd hier iedereen links zoals het in een echt oude engelse kolonie hoort. Maar te voet is dit een heel ander verhaal. Op straat is het gewoon dat we allemaal door elkaar heen lopen, niks mis mee went zo aangezien ik toch groter ben. Alleen in de metro gaan soms de roltrappen rechts omhoog en soms links, dit werkt ontzettend verwarrend. Hiernaast heerst er ook een hele grote Matje en Huub “Maken we nog” mentaliteit: elke hoek van de straat ligt wel open en overal is wel iets aan te wijzen wat nog niet af is, maar dit heeft berlijn ook dus is het niet erg.

Vandaag bestaat het programma uit een klein statief en onderwater behuizing zoeken voor de camera, mijn bagage dumpen bij een Cathay Pacific balie op het centraal station (erg handig, ze noemen het in-town check-in). En op zoek naar een restaurant waar ze lekker eten hebben. Morgenochtend kom ik om 7:35 lokale tijd aan in Perth en daar ontmoet ik Tom zodat we samen eens de boel daar onveilig kunnen maken. Groeten vanuit een 28c Hong Kong en succes met de maandag!

ps. ik zit in de openbare bibliotheek en hier kan ik me camera niet aansluiten dus de fotos komen nog.

De vlucht is goed verlopen, heb nog aan me manderijn kunnen werken omdat alles tweetalig werd uitgezonden (Nacho Libre twee keer in de manderijnse nasynchronisatie gezien). Het hotel is hier goed genoeg heb een bed, douche, toilet en airco.

Binnenkort meer als ik een echt internet cafe heb gevonden, maar ik ga nu eens kijken wat er hier voor fotocamera’s te koop zijn!