Sanur
Oct/071
Vanuit Kuta een taxi genomen naar Sanur, zes euro dure grap dus. Deze plaats ligt ietwat rustiger maar is bepakt en bezakt met meer toeristen en kroegen uit het vaderland. Na alle hotels in de duurste prijsklassen ergens aan het einde van een steegje een goed hotel gevonden. Dit keer met airco, zwembad en tien euro per nacht maar dan zonder ontbijt.
Vervoer op Bali is iets wat blijkbaar iedereen kan permitteren al is het niet een scooter voor iedereen maar wel een bemo. De bemo is de lokale bus (in de kleur van de route) die wat losser is geregeld als dat wij gewend zijn. Waar ik naar toe wil is dat de blanke man, ofwel toerist, hier in het algemeen niet loopt. Ze nemen een taxi, bemo of vervoer op maat met een chauffeur. Nu nemen we bijvoorbeeld mij, een gezonde hollandse vent die graag loopt, en als ze me dan zien lopen is het altijd even vragen ‘transport’ of ‘taxi’. En dan vraagt elke man dat aan me. Maar als er een taxi langskomt toetert die, net als een bemo. Kortom de hoeveelheid aandacht die je krijgt hier is idioot en gewoonweg omdat je loopt want dat hoort dus blijkbaar niet. Hij is rijk dus hij hoort gereden te worden. Nou vette pech voor de bevolking, ik loop graag.
De reden voor mijn reisstop in dit toeristenplaatsje was het feit dat een vriendin van de verwerstraat (Eindhoven, studentenhuis ofwel verwegstraat) hier op vakantie was. Dus na aankomst ‘s avonds een internet café in en een mail/krabbel/wall sturen dat ik gearriveerd ben. Terwijl ik na het typen nog wat zit te chatten met de eindhovense harde kern stapt er een vrolijke blonde meid de vriescel (airco) binnen waarin ik, dus, zit te internetten. Natuurlijk blijkt dit Marieke te zijn inclusief reisgenoot Brigitte (Marieke is de bekende, Brigitte nu ook).
Meteen bijkletsen in de dichtst bijzijnde kroeg, de Double Dutch. Zij zaten in een hotel direct tegenover dat van mij alleen hun hotel heeft daadwerkelijke sterren en is een verschrikkelijk mooie gelegenheid. Ik kan wel opnoemen wat ze allemaal hebben maar daar schieten we niks mee op. Denk aan paradijs met palmbomen etc. Hun hotel deed blijkbaar ook nog een poging om de klanten te vermaken en de volgende dag was er dan ook een balinese dans met buffet op het programma of ik zin had om mee te gaan. Dat dacht ik wel ja!
Die betreffende avond de dans aanschouwt en het buffet (inclusief lokaal helden gerecht Babi Guling) met de dames meester gemaakt. Na de voorstelling een bintang en het eten konden we nog een keer op de foto met de dansers en hierna was het al klaar. Hierna hebben we aan het strand nog zitten kaarten en ons laten bedienen door de lokale held genaamd ‘Gel Gel’. Marieke noemde blijkbaar de serveerders al een paar dagen allemaal ‘Gel Gel’ en eigenlijk is het een passende naam.
Tijdens het buffet had ik blijkbaar iets verkeerds gegeten en mijn lichaam zette dan ook het algehele evacuatieplan in werking op het moment dat ik terug in mijn hotel kamer was. Ongelofelijk dat ik ziek word van het eten uit een resort terwijl ik al een week lunch en dineer in alle louche lokale restaurants. Zo gaat dat blijkbaar, dus na het toenemen van extra zoet & zout met vocht toch nog een goede nachtrust gehad.
De volgende dag hadden we afgesproken dat ik een handdoek van hun mocht lenen zodat ik aan een van de twee zwembaden of het strand kon gaan liggen en tegelijkertijd bediend kon worden door een van de ‘Gel Gel’s. De dames hadden een dagje spa geboekt en zo had ik dus een dagje strand gevonden. Na vier uur liggen in de zon en de bananen milkshakes was ik echt helemaal kapot en ben ik terug naar de hotel kamer gegaan voor een dutje. Hehe.
Een dag later hebben we afscheid genomen, deze jongen vertrekt richting Ubud en de dames vlogen een dag later via Hong Kong weer terug naar de koelcel die wij Nederland noemen. Nog steeds geen fotos, blijkbaar is internet hier net gearriveerd en ik ben blij dat in ieder geval dit werkt 
Kuta
Oct/072
Als Nederland ooit besluit om geen scooters of brommers meer toetelaten op de weg kan Puch altijd verder gaan op Bali. Het lijkt alsof ze voor elke drie inwoners vier brommers op de weg moeten hebben. Niet dat je dan sneller van A naar B reist maar gewoon om de weg nog wat voller te krijgen.
Ik snap wel waarom wij Nederlanders hier een x aantal jaren geleden zelf zaak hebben opgezet. Prima klimaat, mooie omgeving en het is niet perse elke dag nasi. Nou is er na de tweede wereldoorlog een conflict gekomen tussen de toemalige Nederlandse regering en Indonesische bevolking en daardoor hebben we sindsdien hun, hun eigen boontjes laten doppen. Nou is dat ook weer misgegaan maar sinds een goed aantal jaren is er een stabiele politieke sfeer hier, op Bali.
Kuta is het commerciele hol van Bali net boven het internationale vliegveld en net onder de hoofdstad van het eiland, Den Pasar. Naast kleding, sandalen, kraaltjes en andere voor de hand liggende spiegeltjes is voor buitenlanders bier product nummer 1. Australie, Japan en Engeland zijn de grootste groepen van vakantiegangers die hier allemaal komen om de Bintang meester te maken.
Zondag hier aangekomen en een vriendelijke familie gevonden waar ik kon verblijven voor een belachelijk 7 euro per dag inclusief ontbijt. Afzetters. Ik vond het nogal duur en de volgende keer zorg ik dat ik er ook airco bij krijg. De huismeester is een vriendelijke man die ongeveer 30% van de tijd door heeft wat er om hem heen gebeurt en weet dit 15% van de tijd in goed engels uit te leggen. Ik heb hierdoor een prima verstand houding met deze man.
Zoals ik al vertelde zijn kleding, kraaltjes en spiegeltjes de grootste export producten en met name de Japanners zijn er helemaal dol op. Een lokale winkelketen (Surfer Girl) speelt hier handig op in met japanse meisjes die worden aangekleed in de laatste mode en vervolgens stil moeten staan in de etalage. Heel vreemd, maar wel dodelijk grappig.
Natuurlijk is het niet alleen maar grappen en grollen. Vijf jaar geleden was Bali flink in het nieuws omdat hier, in Kuta, een drietal bomaanslagen waren gepleegd. De plek waar dit gebeurd is, midden in het centrum, is nu een monument waar alle slachtoffers op vermeld staan en waar iedereen zijn plaatje kan schieten ter herinnering.
Omdat Kuta aan de westkant van het eiland ‘ligt’ gaat de zon onder in de zee en dat kun je vanaf het druk bevolkte strand aanschouwen met minimaal 4 soorten dance muziek op de achtergrond. Een unieke ervaring, zo leest de reisgids. Geloof me dan drukken ze het nog mild uit.
Diezelfde reisgids brengt me vandaag naar Sanur een kleiner, en hopelijk rustiger plaatsje aan de oostkant van het eiland. Blijkbaar zit hier ook nog eens een Eindhovense bekende en die ga ik dan ook eens proberen te verassen.
De groeten uit een belachelijk heet en warm Kuta
Week 50
Oct/071
Er is meer gebeurd dan ik nu even kan samenvatten maar de kern is dat ik Australie nu verlaten heb. Houdoe, bedankt, tabee. Begrijp me niet verkeerd, dit was de bedoeling en vooraf zo gepland. Ik zit nu op het vliegveld van HongKong te wachten op me aansluitende vlucht naar Den Pasar (Bali)  om daar letterlijk nog twee weken vakantie te vieren. Dit betekend dat ik 1 November om 06:35 land op schiphol (vlucht cx271) en zoals willem deze week al mailde, vanaf nu is het aftellen geblazen. Defcon 3, staat van paraatheid, ik kondig inderdaad mijn terugkomst aan.
De laatste twee weken heb ik in Sydney (Katoomba) doorgebracht (gewerkt) en daardoor heb ik weer wat zin (zakgeld) om niks te doen. Tom zit nog steeds in Sydney (Katoomba) en werkt (slaapt) daar als nacht manager in de Blue Mountains YHA. Kon ik daar dus mooi voor niks verblijven. Hulde. Gisteren/vandaag (jetlag) nog heel Sydney doorgelopen, Opera House, Harbour Bridge, George Street en de avond ervoor met een zootje ongeregeld alle stamkroegen en nachtclubs een laatste maal onveilig gemaakt.
Terug naar nu, twee weekjes met mijn sjembek in de zon en vooral veel cultuur zien af te wisselen met wat drank, strand, duiken en soortgelijke bezigheden. Kortom werken aan de huidskleur want het is koud als ik terug kom en ik wil natuurlijk wel afschuwelijk afsteken tegen iedereen in de kroeg.
Zet de appeltaartjes maar vast koud, idem met het bier en probeer maar alvast te wennen aan het idee dat ik terug ben, kom, kwam.
Todone: Shark bait
Sep/073
Helaas even in het engels zodat de buitenlandse bekenden het ook kunnen bijhouden.
I tried to maintain a record of my todone adventures on either photo or video however this time it didn’t pan out. But I do have a credible witness, my dad. During my first dive down under I was greeted by a 2.5m nurse shark just out of the coast of Byron Bay. Now I know what you’re thinking a shark is a shark isn’t it? Yes, but no, but yes. I wanted to dive with a proper meat eater and not a strain wich only eats salads (so to speak, since we’re not the main course).
During three other dives along the great barrier reef, up the coast from Byron, I encountered the Reef Shark. A little less tame then the Nurse variety but still no man eater if the situation presented itself. If these sharks bite they don’t have the force to actually bite a chunck off, so they say.
Now on to the meaty stuff. Two weeks ago while diving with my dad at the Ningaloo reef I stumbled upon three black tip sharks. To my suprise I wasn’t scared for a moment, it just didn’t enter my mind. I just kept breathing steadily and enjoying the view. I didn’t even realise how much some of the other divers tried to pretend they where a rock or sea cucumber.
I know what must of you will say, “Hey those weren’t great whites!” or “Buddy, there was no sack full of blood involved. It doesn’t count”. Of this I can honestly say, I will try to dive with a better pair of “me eaters” asap. But for now this is the best I have done.
We leven nog!
Sep/073
Jazeker, blaas de zoektocht maar af! We hebben nog steeds allemaal 10 vingers en tenen, een bril nodig om te zien en we zijn nog steeds op vakantie!
De wagen is opgehaald en met mijn ouders “kamperen” we de westkust af vanuit Perth richting Kununarra om daar de broer te zien inclusief vriendin. Onderweg stoppen we om fotos te maken van bloemen omdat die hier nu in bloei staan. ‘S avonds pakken we de wagen uit om te genieten van het gas kookstel, flatscreen tv, dvd speler, verlichting, koelkast en airconditioning. Kortom het echte kamperen. Na het bereiden van de maaltijd door moederlief en het volgieten met champagne pils is het de volgende dag, na wat inpakken door papa, door naar de volgende stop.
De stoppen zijn tot nu toe Jurien Bay, Kalbarri, Hamelin Pool, Shark Bay, Monkey Mia, Canarvon, Coral Bay, Exmouth en momenteel Port Hedland. De verhaaltjes zijn wat korter momenteel omdat een detail verslag door de vader wordt bijgehouden en ik de clou niet wil verpesten.
Zoals ze bij “Dit was het nieuws” altijd aan het einde zeggen; Maar gelukkig hebben we de fotos nog.
