Emil Wayers SSDD

Ubud

Ubud dus. Een pittoresk plaatsje met veel historie mede omdat vroeger een aantal koninkrijken hier in de buurt kamp hadden opgezet. Ubud staat vooral bekend om zijn mooie omgeving en artistische bevolking die allerlei spullen maken die men hier aan de man probeert te brengen. Leuk, spulen kopen. Alhoewel niet voor mij wel voor de andere toeristen, blijkbaar.

Dit keer ben ik van Sanur naar Ubud met een shuttle bus gereisd waar een mooie verhouding van lokale bevolking en toeristen gebruikt van maakt. Dat het goedkoper is dan een taxi lijkt me duidelijk en ik ben nog steeds een beetje zeeuw dus dat was ook te verwachten. In Ubud een afgelegen klein hotel gevonden waar ik voor 8 euro per nacht kon verblijven, douche buiten met ontbijt.

Als er zoveel artistische zaken in dit plaatsje zijn vraag je jezelf meteen al af wat ik daar dan te zoeken heb. Nou hier zijn ook kookcursussen te boeken en dit heb ik dan ook meteen voor de eerste dag gedaan. Ik had eigenlijk een drie daagse cursus willen nemen maar de kok van dat restaurant was nog steeds op suikerfeest dus een 1 daagse cursus moest maar voldoen.

De ochtend van de cursus met de kokkin naar de markt en aldaar heeft ze alles uitgelegd over de kruiden en ingrediënten van de Indonesische keuken. Het duurde even voordat ze doorhad dat ik ook alles wou weten, want blijkbaar gaan normaal alleen vrouwen mee op kookcursus. De groep bestond dan ook uit twee moeders waarvan een met dochter, de kokkin en ik. Ole. Is er dan ook nog iets uitgekomen uit deze cursus hoor ik je vragen. Natuurlijk, maar als ik dat hier ga uitleggen word er direct van mij verwacht dat ik het ga bereiden bij terugkomst en ik laat het liever een verassing zijn.

De dag erna heb ik het ‘Monkey Forrest’ bezocht een klein park aangrenzend aan Ubud waar een tempel ligt met een zooi apen (Macaca Fascicularis) die in een stuk tropisch regenwoud leven. De apen waren zeer grappig om te zien, ik kwam aan net nadat de middag dut was gedaan en ze begonnen dus weer een beetje wakker te worden. Nu kan iedereen een setje bananen kopen voordat ze het park binnen gaan en de meeste mensen doen dit dus ook. Apen wakker, setje banen erin, keertje uitrekken, glucose komt vrij, hoppa!

Anderhalf uur lang hebben die beesten apekooi lopen spelen helemaal high van de bananen. In het midden van een kruispunt was er een drinkbad met een paar kleine boompjes eromheen en blijkbaar was hoopje (in het water) de beste besteding van deze suikertijd. De ene na de andere aap sprong het water in om bovenop de vorige aap te belanden. Ik wist niet dat er een soort aap was die zoveel van water houd, ze zwommen zelfs onderwater en duwen elkaar kopje onder.

Op een gegeven moment waren de apen verzadigd en de bananen uitgewerkt, het is grappig hoe snel orde zich dan weer hersteld. De leider, mannetje met setje dikke tennisballen, kwam de boom uitgeslingerd en werkt iedereen uit zijn drinkbad en de overige apen renden de boom in en het werd weer stil. Klaar met de pret en een buslading Koreaanse toeristen (inclusief bananen) staan vertwijfeld te kijken wat er nu aan de hand is. Tevergeefs word er met bananen geprobeerd ze uit de bomen te lokken maar de leider zit midden in het water wat te drinken terwijl hij zijn gat zit te wassen. Lijkt me toch mooi om aap te zijn.

Voor de dag erna had ik een scooter gehuurd. Nu blijkt het niet een echte scooter te zijn zoals wij die kennen het zijn namelijk 125cc monsters. Na het invullen van me rijbewijs nummer en het zetten van een handtekening zat ik op de weg richting het noorden van het eiland. Bali is niet zo heel erg groot en ik bedacht me dat met een scooter ik best wel de andere kant van het eiland kon bereiken zeker omdat daar ook een interessante tempel was.

Kubutambahan was de eindbestemming maar eerst diende ik over Gunung Batur (berg, 2200m) heen te gaan. Zo gezegd zo gedaan en het drukke verkeer van Bali bedwongen en zo de hele berg op- en aan de andere kant weer afgereden. De omgeving waar je dan in rijd is heel erg apart en ziet er prachtig uit. Eerst heb je eindeloze rijstvelden die overgaan in steeds dikkere begroeit regenwoud waar uiteindelijk een bepaald soort type bomen overblijven vlak voor de boomgrens van de berg. Hierna is het nog steeds begroeit maar steeds minder tot je de top bereikt en je uitkijkt over bijna het gehele eiland.

De weg naar beneden richting de noordkust is precies hetzelfde maar dan pas merk je dat de temperatuur in de bergen een stuk koeler was (echt!). Het moment dat ik de zee zag was het rond de veertig graden en zelfs met 70kmh erg warm. Dat monster van een scooter ging bergafwaarts dus mooi 110kmh, vond ik vrij fors blij dat ik een helm had. Na het vinden van de tempel en het geven van de donatie een rondleiding gekregen en een bak foto’s genomen.

Het was al twee uur dus ik had niet lang voordat ik weer terug moest om voor donker thuis te zijn. Dus scooter gestart, getankt, en meteen weer de berg op gereden. Ik hoef natuurlijk niet uit te leggen dat ik de weg terug zo had gevonden ik was er zelfs een halfuur sneller dan de heenweg. Op de terugweg wel wat regen gehad maar dat was wel lekker hoewel de weg iets gladder werd.

Een uur voor donker zonder kleerscheuren terug aangekomen en nog snel even een shuttlebus ticket gehaald voor de volgende dag richting Sengiggi. Inderdaad dat ligt op Lombok (het eiland rechts naast Bali) en hier zit ik nu, twee dagen na het inleveren van de scooter en vier uur met de boot een beetje dit eiland onveilig te maken. Morgen vertrek ik naar Gili Trawangan een idilisch eilandje voor de kust waar goed te duiken valt.

Groeten uit Lombok en de fotos staan nog steeds niet op Flickr, Internet is hier zo 1998.