Emil Wayers SSDD

Sanur

Vanuit Kuta een taxi genomen naar Sanur, zes euro dure grap dus. Deze plaats ligt ietwat rustiger maar is bepakt en bezakt met meer toeristen en kroegen uit het vaderland. Na alle hotels in de duurste prijsklassen ergens aan het einde van een steegje een goed hotel gevonden. Dit keer met airco, zwembad en tien euro per nacht maar dan zonder ontbijt.

Vervoer op Bali is iets wat blijkbaar iedereen kan permitteren al is het niet een scooter voor iedereen maar wel een bemo. De bemo is de lokale bus (in de kleur van de route) die wat losser is geregeld als dat wij gewend zijn. Waar ik naar toe wil is dat de blanke man, ofwel toerist, hier in het algemeen niet loopt. Ze nemen een taxi, bemo of vervoer op maat met een chauffeur. Nu nemen we bijvoorbeeld mij, een gezonde hollandse vent die graag loopt, en als ze me dan zien lopen is het altijd even vragen ‘transport’ of ‘taxi’. En dan vraagt elke man dat aan me. Maar als er een taxi langskomt toetert die, net als een bemo. Kortom de hoeveelheid aandacht die je krijgt hier is idioot en gewoonweg omdat je loopt want dat hoort dus blijkbaar niet. Hij is rijk dus hij hoort gereden te worden. Nou vette pech voor de bevolking, ik loop graag.

De reden voor mijn reisstop in dit toeristenplaatsje was het feit dat een vriendin van de verwerstraat (Eindhoven, studentenhuis ofwel verwegstraat) hier op vakantie was. Dus na aankomst ‘s avonds een internet café in en een mail/krabbel/wall sturen dat ik gearriveerd ben. Terwijl ik na het typen nog wat zit te chatten met de eindhovense harde kern stapt er een vrolijke blonde meid de vriescel (airco) binnen waarin ik, dus, zit te internetten. Natuurlijk blijkt dit Marieke te zijn inclusief reisgenoot Brigitte (Marieke is de bekende, Brigitte nu ook).

Meteen bijkletsen in de dichtst bijzijnde kroeg, de Double Dutch. Zij zaten in een hotel direct tegenover dat van mij alleen hun hotel heeft daadwerkelijke sterren en is een verschrikkelijk mooie gelegenheid. Ik kan wel opnoemen wat ze allemaal hebben maar daar schieten we niks mee op. Denk aan paradijs met palmbomen etc. Hun hotel deed blijkbaar ook nog een poging om de klanten te vermaken en de volgende dag was er dan ook een balinese dans met buffet op het programma of ik zin had om mee te gaan. Dat dacht ik wel ja!

Die betreffende avond de dans aanschouwt en het buffet (inclusief lokaal helden gerecht Babi Guling) met de dames meester gemaakt. Na de voorstelling een bintang en het eten konden we nog een keer op de foto met de dansers en hierna was het al klaar. Hierna hebben we aan het strand nog zitten kaarten en ons laten bedienen door de lokale held genaamd ‘Gel Gel’. Marieke noemde blijkbaar de serveerders al een paar dagen allemaal ‘Gel Gel’ en eigenlijk is het een passende naam.

Tijdens het buffet had ik blijkbaar iets verkeerds gegeten en mijn lichaam zette dan ook het algehele evacuatieplan in werking op het moment dat ik terug in mijn hotel kamer was. Ongelofelijk dat ik ziek word van het eten uit een resort terwijl ik al een week lunch en dineer in alle louche lokale restaurants. Zo gaat dat blijkbaar, dus na het toenemen van extra zoet & zout met vocht toch nog een goede nachtrust gehad.

De volgende dag hadden we afgesproken dat ik een handdoek van hun mocht lenen zodat ik aan een van de twee zwembaden of het strand kon gaan liggen en tegelijkertijd bediend kon worden door een van de ‘Gel Gel’s. De dames hadden een dagje spa geboekt en zo had ik dus een dagje strand gevonden. Na vier uur liggen in de zon en de bananen milkshakes was ik echt helemaal kapot en ben ik terug naar de hotel kamer gegaan voor een dutje. Hehe.

Een dag later hebben we afscheid genomen, deze jongen vertrekt richting Ubud en de dames vlogen een dag later via Hong Kong weer terug naar de koelcel die wij Nederland noemen. Nog steeds geen fotos, blijkbaar is internet hier net gearriveerd en ik ben blij dat in ieder geval dit werkt

We leven nog!

Jazeker, blaas de zoektocht maar af! We hebben nog steeds allemaal 10 vingers en tenen, een bril nodig om te zien en we zijn nog steeds op vakantie!

De wagen is opgehaald en met mijn ouders “kamperen” we de westkust af vanuit Perth richting Kununarra om daar de broer te zien inclusief vriendin. Onderweg stoppen we om fotos te maken van bloemen omdat die hier nu in bloei staan. ‘S avonds pakken we de wagen uit om te genieten van het gas kookstel, flatscreen tv, dvd speler, verlichting, koelkast en airconditioning. Kortom het echte kamperen. Na het bereiden van de maaltijd door moederlief en het volgieten met champagne pils is het de volgende dag, na wat inpakken door papa, door naar de volgende stop.

De stoppen zijn tot nu toe Jurien Bay, Kalbarri, Hamelin Pool, Shark Bay, Monkey Mia, Canarvon, Coral Bay, Exmouth en momenteel Port Hedland. De verhaaltjes zijn wat korter momenteel omdat een detail verslag door de vader wordt bijgehouden en ik de clou niet wil verpesten.

Zoals ze bij “Dit was het nieuws” altijd aan het einde zeggen; Maar gelukkig hebben we de fotos nog.

Whitsundays

Vanuit het hostel vertrok ik naar de haven in Airlie Beach om aan boord te stappen bij “Spank Me”. Een maxi jacht, vroeger gebruikt voor zeil wedstrijden maar nu een boot voor reizigers die de “Whitsundays” willen zien. Whitsundays is de naam voor een groep van 74 eilanden net buiten de kust van Airlie Beach. Met vier dagen en drie nachten in het vooruitzicht zeilden we de haven uit.